Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

പോയിട്ടില്ലേ?”

“പോകാനുള്ള സമയമാണ് ഇപ്പോൾ. പക്ഷെ അവസരം കിട്ടിയില്ല.”

“പക്ഷേ ഇംഗ്ലീഷ് വായിക്കും?”

“കുറച്ചൊക്കെ.”

“കുറച്ചൊക്കെയല്ല.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“നിന്നെ കണ്ടാൽ ഡ്രൈവറായി നിൽക്കേണ്ട ആളാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”

“ഡ്രൈവറായി നിൽക്കുന്നവർക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടാകാൻ പാടില്ലേ?”

അപർണ നിമിഷനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

“ഞാൻ അങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചില്ല.”

“അറിയാം.”

“പിന്നെ എന്തിനാണ് പരിഹസിച്ചത്?”

“തമ്പുരാട്ടി കൂടുതൽ സംസാരിക്കാനായി.”

ആദ്യമായി അപർണ തുറന്നു ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി കേൾക്കാനായി വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും പറയണമെന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.

അന്നുമുതൽ യാത്രകൾ മാറി.

പലപ്പോഴും അപർണതന്നെയാണ് സംഭാഷണം തുടങ്ങിയത്. ആദ്യം ശാസ്ത്രം. പിന്നീട് പുസ്തകങ്ങൾ. കോളേജ്. അധ്യാപകർ. കുടുംബം. ഗ്രാമം. നഗരജീവിതം.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലേക്കുള്ള പ്രധാനവഴിയിൽ തിരക്ക് കൂടുതലാണെന്നു പറഞ്ഞ് അവൾ മറ്റൊരു വഴി നിർദേശിക്കും.

പിന്നീട് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി, ആ വഴി ദൈർഘ്യമേറിയതാണ്.

അവൾക്കത് അറിയാം.

എന്നിട്ടും നിർദേശിക്കുന്നു.

കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ.

അപർണ തന്റെ അറിവിനെ അത്ഭുതത്തോടെ കാണുന്നത് ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരിക്കൽ അവൾ നേരെ ചോദിച്ചു:

“മാധവാ, നിനക്ക് കോളേജിൽ പഠിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ?”

“തോന്നുന്നു.”

“പിന്നെ?”

“നല്ലകാലം വരണം.”

“നല്ലകാലം സ്വയം വരില്ല.”

“അറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ ജോലി ചെയ്യുന്നത്.”

അപർണ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

“നിനക്കു കോളേജിൽ പോകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ എന്താണ് പഠിക്കുക?”

“ഭൗതികശാസ്ത്രം.”

“അതെന്തിന്?”

“ലോകം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് അറിയാൻ.”

“അത് മുഴുവൻ അറിയാൻ കഴിയുമോ?”

“ഇല്ല. പക്ഷേ അറിയാൻ ശ്രമിക്കാം.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“നീ ശരിക്കും വിചിത്രനായ ഒരു ഡ്രൈവറാണ്.”

“ഈ കാര്യം ആരോടും പറയരുത്.”

“എന്ത്?”

“എനിക്ക് ഇംഗ്ലീഷും ഭൗതികശാസ്ത്രവും അറിയാമെന്ന്.”

“എന്തിന്?”

“ജോലി നഷ്ടപ്പെടാം.”