Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

പിന്നിലേക്കു ചാഞ്ഞിരുന്നു.

“റോഡിലേക്കു നോക്ക്, മാധവാ.”

അവളുടെ ചിരി കാറിനകത്ത് നിറഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ ഇടതുകവിളിൽ അവളുടെ വിരലുകളുടെ ചൂട് ഏറെനേരം ശേഷിച്ചു.

തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെത്തുമ്പോൾ സന്ധ്യയാകാൻ അധികസമയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അപർണ വീട്ടിലേക്കു കയറി. ആദിത്യൻ കാർ വാഹനപ്പുരയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. വഴിയിലെ ചെളി ചക്രങ്ങളിൽ പറ്റിയിരുന്നു. വെള്ളമെടുത്ത് കഴുകാൻ തുടങ്ങി.

മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ഐസ്ക്രീം പാർലറിലായിരുന്നു.

അപർണയുടെ ചിരി.

കവിളിൽ പിടിച്ച വിരലുകൾ.

അവളുടെ പച്ചക്കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം.

അവൻ സ്വന്തം നില മറക്കുകയാണോ?

ഇവിടെ മാധവനാണ്.

അവൾ സംശയിക്കേണ്ട കുടുംബത്തിലെ അംഗമാണ്.

നീലവളയുടെ രഹസ്യത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്നവൾ.

അവളോടുള്ള അടുപ്പം ദൗത്യത്തിന് സഹായിക്കാം. എന്നാൽ അതിനുവേണ്ടിയാണോ താൻ സന്തോഷിക്കുന്നത്?

അല്ല.

അതാണ് അപകടം.

മോട്ടോർസൈക്കിളിന്റെ കനത്ത ശബ്ദം ചിന്തകളെ മുറിച്ചു.

ഭൈരവൻ മുറ്റത്തേക്കു പാഞ്ഞെത്തി. വാഹനം ശക്തിയായി ബ്രേക്ക് ചെയ്തു നിർത്തി. പൊടി ഉയർന്നു. അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡിലാക്കി.

മുഖത്ത് ക്രോധം.

ആദിത്യൻ നിവർന്നു.

“എന്താ, തമ്പുരാനേ?”

മറുപടിയില്ല.

ഭൈരവൻ നേരെവന്നു.

ആദിത്യന് ആക്രമണം തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു നിമിഷം മതി. തോളിന്റെ ചലനം. മുഷ്ടി മുറുകുന്നത്. ശരീരഭാരം മുന്നിലെ കാലിലേക്കു മാറിയത്.

ഒഴിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.

പിടിച്ച് നിലത്തിടാനും.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ മാധവന് കളരി അറിയില്ല.

ആദിത്യൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

ഭൈരവന്റെ മുഷ്ടി അവന്റെ കവിളിൽ പതിച്ചു. അസാധ്യമായ ശക്തി ആ മുഷ്ടിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

വെളുത്ത വളയുടെ നിഷ്ക്രിയശക്തി ആഘാതം ശരീരത്തിനകത്തേക്കു കടക്കുന്നത് തടഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അവൻ തല വശത്തേക്കു തെറിച്ചതുപോലെ അഭിനയിച്ചു.

“തമ്പുരാനേ…”

രണ്ടാമത്തെ പ്രഹരം വയറ്റിൽ.

ആദിത്യൻ മടങ്ങി വീണതുപോലെ കുനിഞ്ഞു.

“നായേ!”

ഭൈരവൻ അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു