Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ചെയ്തിട്ടില്ല,” അപർണ പറഞ്ഞു. “ഞാനാണ് ഐസ്ക്രീം കഴിക്കാൻ നിർത്തിയത്. ഞാനാണ് അവനോട് കൂടെ വരാൻ പറഞ്ഞത്.”

വിക്രമന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു.

“അത് സത്യമാണോ?”

“അതെ.”

“എന്തിനു?”

“എനിക്ക് തോന്നിയതുകൊണ്ട്.”

അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.

വിക്രമന്റെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായ കോപമോ ആശ്വാസമോ തെളിഞ്ഞില്ല. പകരം അവൻ ആദിത്യനെ പരിശോധിച്ചു. ആ നോട്ടത്തിനടിയിൽ മാധവന്റെ വേഷം പാളുന്നുണ്ടോ എന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.

“നീ?” വിക്രമൻ ചോദിച്ചു.

“തമ്പുരാട്ടി നിർബന്ധിച്ചതുകൊണ്ടാണ് അകത്തുപോയത്.”

“അവൾ എന്തു പറഞ്ഞാലും അനുസരിക്കുമോ?”

ചോദ്യം സാധാരണമായിരുന്നെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു അർഥം തട്ടി.

ആരെങ്കിലും പറയുന്നതെല്ലാം അനുസരിക്കുക.

മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കൽ. ലളിത. രാധ. കരുണൻ.

അവൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

അപർണ അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ പതിയെ പിടിച്ചു. മതിയാക്കിക്കോ ഈ ചോദ്യം ചെയ്യൽ എന്നൊരു അർത്ഥം അതിനുണ്ടായിരിക്കണം.

“ആ പോട്ടെ, സാരമില്ല. അവൾ പറയുന്നതുപോലെ തന്നെ ഇനിയും ചെയ്തോ.” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.

“അല്ല. എന്റെ ജോലി തമ്പുരാട്ടിയെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകുകയും തിരികെ എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഇതുപോലെ ഇനി സംഭവിക്കില്ല.”

അപർണ പെട്ടെന്ന് അവനെ നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മുറിവേറ്റ ഭാവം.

ഇനി സംഭവിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത് അവളെ നിഷേധിച്ചതുപോലെ തോന്നിയോ ?

ഭൈരവൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.

“കേട്ടല്ലോ? അവന്റെ സ്ഥാനം അറിയാം അവന്.”

അപർണയുടെ മുഖം കൂടുതൽ കടുത്തു. വിക്രമൻ അത് കണ്ടു.

വിക്രമൻ ഭൈരവനെ നോക്കി.

“അതുകൊണ്ട് ഒരാളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ അടിക്കാൻ നിനക്ക് ആരാണ് അവകാശം നൽകിയത്?”

“അച്ഛാ…”

“അകത്തേക്കു പോ.”

“പക്ഷേ…”

“പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ?”

വിക്രമന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നില്ല. എന്നാൽ ഭൈരവൻ പിന്നെ എതിർത്തില്ല.