Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ആദിത്യനെ വെറുപ്പോടെ നോക്കിയശേഷം ബൈക്ക് അവിടെത്തന്നെ വിട്ട് അകത്തേക്കു നടന്നു.

ജോലിക്കാർ പതുക്കെ പിരിഞ്ഞു.

അപർണ ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്കു വരാൻ ശ്രമിച്ചു. വിക്രമൻ കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു.

“നീയും അകത്തേക്കു പൊയ്ക്കോ മോളെ.”

“അവന് പരിക്കുണ്ട്.”

“അവനെ വേറെ ആളുകൾ നോക്കും.”

“ഇതിന് കാരണം ഞാനാണ്.”

“മോളെ…”

വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിലെ മുന്നറിയിപ്പ് കേട്ട് അവൾ നിന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആദിത്യനെ തേടി.

പച്ചക്കണ്ണുകൾ.

ഇത്തവണ അവയിൽ സൗഹൃദത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കുറ്റബോധം.

കോപം.

കരുതൽ.

അവൾ ഒടുവിൽ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്കു നടന്നു.

വിക്രമൻ ആദിത്യന്റെ മുന്നിലെത്തി. വിക്രമൻ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി. പിന്നെ അകത്തേക്കു നടന്നു. ജോലിക്കാരിൽ ചിലർ അവനെ താങ്ങാൻ ചെന്നു. അവൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.

ആദിത്യൻ വീണ്ടും കാറിനരികിലേക്കു ചെന്നു. വെള്ളം നിറച്ച ബക്കറ്റ് മറിഞ്ഞുകിടന്നു. മണ്ണിൽ വെള്ളം പടർന്നിരുന്നു. അതിൽ സ്വന്തം മുഖത്തിന്റെ തകർന്ന പ്രതിബിംബം.

കവിളിലെ അടയാളം വെളുത്ത വള പതുക്കെ മായ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

പക്ഷേ ഉള്ളിലെ മറ്റൊരു മുറിവിനെ മാറ്റാൻ അതിനു കഴിഞ്ഞില്ല.

വാഹനപ്പുരയുടെ ഇരുണ്ട നിഴലിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ പ്രധാനവരാന്തയിലേക്കു നോക്കി.

മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ജനാലയ്ക്കു പിന്നിൽ ഒരു രൂപം.

അപർണ.

അവൾ തിരശ്ശീലയ്ക്കു പിന്നിൽനിന്ന് അവനെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ ദൂരത്തുനിന്ന് കണ്ടുമുട്ടി.

ഈ തവണ ആദിത്യൻ നോട്ടം മാറ്റിയില്ല.

അപർണയും.

അവളുടെ കൈ പതുക്കെ ജനാലയുടെ മരപ്പാളിയിൽ പതിഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ രണ്ടു തിരിച്ചറിവുകൾ ഒരേസമയം ഉയർന്നു.

നീലവള വിക്രമന്റെ കൈവശമായിരിക്കാം.

പക്ഷേ അതിലും അപകടകരമായ മറ്റൊരു കാര്യം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മാധവൻ അപർണയോട്