Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

അടുത്തുവരുന്നത് വെറും അഭിനയമല്ലാതായി മാറുകയാണ്.

അപർണയ്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാകാം.

അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ ആദിത്യൻ ഉണർന്നപ്പോൾ ശരീരത്തിൽ വേദനയുടെ ഒരു അടയാളവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഭൈരവന്റെ മുഷ്ടിയും കാൽപ്രഹരങ്ങളും സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ നീലയും കറുപ്പും കലർന്ന പാടുകൾ ബാക്കിയാക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഒന്നോ രണ്ടോ വാരിയെല്ലുകൾക്ക് വിള്ളലും. എന്നാൽ വെളുത്ത വളയുടെ നിഷ്ക്രിയശക്തി രാത്രി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. കവിളിൽ മനഃപൂർവം നിലനിർത്തിയിരുന്ന ചുവന്ന പാടുപോലും പൂർണമായി മാഞ്ഞിരുന്നു.

അത് മറ്റൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു.

ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവത്തിന് സാക്ഷികളായവർ രാവിലെ തന്നെ തന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ സംശയിക്കുമോ?

ഭൈരവൻ ക്രൂരമായി അടിച്ചതിന് ശേഷവും ഒരു ചെറിയ വീക്കുപോലുമില്ലെങ്കിൽ സാധാരണക്കാരനല്ലെന്ന് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാം. അതുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ ആദിത്യൻ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു.

സ്വന്തം മുഖത്തേക്കു നോക്കി.

വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തിയെ പൂർണമായി അണയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ശരീരത്തിന്റെ പുറംപ്രതികരണം നിയന്ത്രിക്കാൻ ഇപ്പോൾ അവന് അറിയാം. കവിളിലെ രക്തചംക്രമണം അല്പം കൂട്ടി. ചർമ്മത്തിൽ മങ്ങിയ ചുവപ്പുനിറം തെളിഞ്ഞു. ചുണ്ടിന്റെ അരികിലുള്ള മുറിവ് ഭേദമായിരുന്നെങ്കിലും അവിടെ ഉണങ്ങിയ രക്തത്തിന്റെ നേർത്ത അടയാളംപോലെ തോന്നിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അധികം ചെയ്താൽ അതും കൃത്രിമമായി തോന്നും.

മാധവന് പരിക്കേറ്റിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ജോലി ചെയ്യാനാവാത്തവിധമല്ല.

അതാണ് വേണ്ടത്.

മുഖം കഴുകിയശേഷം അവൻ അടുക്കളയുടെ പിന്നിലെ തിണ്ണയിലേക്കു നടന്നു. പുലർച്ചെയുള്ള തിരക്ക് തുടങ്ങിയിരുന്നു. അടുപ്പുകളിൽ തീ കത്തുന്നു. വലിയ പാത്രങ്ങളിൽ വെള്ളം തിളയ്ക്കുന്നു. ലക്ഷ്മി ദോശയ്ക്കുള്ള മാവ് കലക്കുന്നു. മാളു തേങ്ങ ചിരകുന്നു. ദേവകി ചെറിയ പാത്രങ്ങളിൽ കറികൾ നിറയ്ക്കുന്നു.

ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം ദേവകിയുടെ മുഖത്ത് ഭയം തെളിഞ്ഞു.

“അയ്യോ, മാധവേട്ടാ.”