Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

അവൾ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാത്രം താഴെവച്ച് അടുത്തേക്കുവന്നു.

“മുഖത്തൊന്നും വലിയ പാടില്ലല്ലോ.”

മാളുവും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ഇന്നലെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലും പല്ലും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ലെന്നാണ് കരുതിയത്.”

“നിങ്ങൾക്ക് അത്ര ആഗ്രഹമായിരുന്നോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

മാളുവിന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസമുള്ളൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അങ്ങനെയല്ല. ഭൈരവൻ തമ്പുരാൻ ഒരാളെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ ആരെങ്കിലും തടയുന്നതുവരെ നിർത്താറില്ല.”

“ഇന്നലെ കാരണവർ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തായേനേ?” ദേവകി ചോദിച്ചു.

“എന്താവാൻ? മാധവൻ ഇന്നിവിടെ ദോശ കഴിക്കാൻ വരില്ലായിരുന്നു,” ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു.

അവൾ ആദിത്യന്റെ മുന്നിൽ ഒരു താലം വച്ചു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ ദോശയും കറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഇത്രയൊന്നും വേണ്ട.”

“ഇന്നലെ നഷ്ടപ്പെട്ട രക്തം തിരികെ വരണം.”

“രക്തമൊന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.”

“നീ മിണ്ടാതെ കഴിക്കൂ.”

ആദിത്യൻ ഇരുന്നു.

ലക്ഷ്മി അവന്റെ മുഖം കുറച്ചുനേരം ശ്രദ്ധിച്ചു. പിന്നെ അടുത്തേക്കുവന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി.

“വേദനയുണ്ടോ?”

“കുറച്ചുണ്ട്.”

കള്ളം പറയുമ്പോൾ മുഖത്ത് മാറ്റമുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞു.

“അകത്തെ എല്ലുകൾക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ലല്ലോ?” മാളു ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല.”

“എങ്ങനെ ഉറപ്പ്?”

“ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. നടക്കാനും.”

ദേവകി അവന്റെ മുന്നിൽ ചായവച്ചു.

“തണുപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ചൂടുവെള്ളം കൊണ്ടുവരാം.”

“വേണ്ട. ഇതുമതി.”

സ്ത്രീകളുടെ കരുതൽ ആദിത്യനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയില്ല. അവർ മാധവനെ ഈ വീട്ടിലെ ഒരാളായി അംഗീകരിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു അത്. അതോടൊപ്പം അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മറ്റൊരു ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നു.

ഭയം.

ഇന്നലെ നടന്നത് വീണ്ടും സംഭവിക്കുമോ എന്ന ഭയം.

“ഭൈരവൻ തമ്പുരാൻ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റോ?” ആദിത്യൻ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു.

ലക്ഷ്മി ഉടൻ ചുറ്റും നോക്കി.

“എഴുന്നേറ്റു.”

“എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”

“നിന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.”

ദേവകിയുടെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞിരുന്നു.

“എന്ത്?”

“രാത്രി ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടോ