Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

എന്ന്.”

“ഞാൻ എവിടെ പോകാനാണ്?”

ആദിത്യൻ ദോശയുടെ ഒരു കഷണം കറിയിൽ മുക്കി.

“ഇന്നലെ നടന്നതിന്റെ പേരിൽ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നാണ് കരുതിയതാകാം,” മാളു പറഞ്ഞു.

“ജോലി ഉപേക്ഷിക്കില്ലേ?” ദേവകി മടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എന്തിന്?”

“വീണ്ടും അടിച്ചാലോ?”

ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈമുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ഭൈരവൻ തള്ളിയപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന മുറിവിന്റെ പാട് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.

“എല്ലാവരും പേടിച്ചോടിയാൽ അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യാമല്ലോ.”

ആ മറുപടി കേട്ട് ദേവകി നിശ്ശബ്ദയായി.

ലക്ഷ്മി ആദിത്യനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

“അങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ ഇവിടെ അധികം പറയരുത്.”

“ഞാൻ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.”

“ചുമരുകൾക്കും ചെവിയുണ്ട്.”

ആദിത്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“എങ്കിൽ ചുമരുകൾക്കും ദോശ കൊടുക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ വിശപ്പിൽ കേൾക്കുന്നതെല്ലാം തെറ്റായി പറയും.”

മാളു ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ദേവകി വായ് പൊത്തി. ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തും പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“നിന്റെ വായാണ് ആദ്യം നിന്നെ കുഴപ്പത്തിലാക്കുക,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഇന്നലെ മുഷ്ടിയാണ് കുഴപ്പത്തിലാക്കിയത്.”

“ഇന്ന് വായാകും.”

അടുക്കളയ്ക്കു പിന്നിലെ അന്തരീക്ഷം പതുക്കെ ലഘുവായി. സ്ത്രീകൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി. അവർക്ക് ഭൈരവനെ നേരിടാനാവില്ല. എന്നാൽ അവന്റെ പ്രഹരമേറ്റ മനുഷ്യന് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം നൽകാം. സംസാരിച്ച് ചിരിപ്പിക്കാം. ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നു തോന്നിക്കാം.

അതും ഒരു തരത്തിലുള്ള പ്രതിരോധമാണ്.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ആദിത്യൻ താലം കഴുകാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ലക്ഷ്മി തടഞ്ഞു.

“വേണ്ട. മുഖത്ത് അടികൊണ്ടവൻ ആദ്യദിവസംതന്നെ പാത്രവും കഴുകിയാൽ ഇവിടെ ഞങ്ങൾ എന്തിനാണെന്ന് ആളുകൾ ചോദിക്കും.”

“പാത്രം കഴുകിയാൽ മുറിവ് കൂടില്ല.”

“പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ അഭിമാനം കുറയും. പൊയ്ക്കോ .”

ആദിത്യൻ കൈകൂപ്പി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

വാഹനപ്പുരയിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ഇന്നത്തെ