Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

യാത്രയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചിന്ത. ഇന്നലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഇനി ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അപർണയോട് അകലം പാലിക്കുന്നത് മാധവന്റെ വേഷത്തിന് സുരക്ഷിതമാണ്.

ദൗത്യത്തിനും.

പക്ഷേ അവൾക്ക് എന്തു തോന്നും?

അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതിരിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

വാഹനപ്പുരയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ചുവടുകൾ അറിയാതെ മന്ദമായി.

അപർണ അവിടെ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.

കോളേജിലേക്കുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുസ്തകസഞ്ചി തോളിൽ. കാറിന്റെ പിൻവാതിലിനരികിൽ നിന്നിരുന്നെങ്കിലും ശ്രദ്ധ മുഴുവനും അവൻ വരുന്ന വഴിയിലായിരുന്നു.

ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.

അവൾ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുവന്നു.

ആദിത്യൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുമ്പ് അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കവിളിൽ സ്പർശിച്ചു. ഇന്നലെ ഭൈരവന്റെ മുഷ്ടി പതിച്ച ഭാഗത്ത്.

“മുറിവ് എവിടെ?”

ആ സ്പർശത്തിന്റെ അപ്രതീക്ഷിതത്വത്തിൽ ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.

പിന്നീട് ചുറ്റും നോക്കി.

വാഹനപ്പുരയ്ക്കരികിൽ ആരുമില്ല. എന്നാൽ മുകളിലത്തെ വരാന്തയിൽനിന്നോ അകത്തെ ജനാലകളിൽനിന്നോ ആരെങ്കിലും കാണാം.

അവൻ പെട്ടെന്ന് പിന്നോട്ടുമാറി.

അപർണയുടെ കൈ വായുവിൽ നിന്നു.

മുഖത്തെ ആശ്വാസം നിമിഷനേരംകൊണ്ട് മങ്ങി.

“തമ്പുരാട്ടി കാറിൽ കയറൂ.”

അവന്റെ ശബ്ദം ഔപചാരികമായിരുന്നു.

“ആദ്യം ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറയൂ.”

“മുറിവൊന്നുമില്ല.”

“ഇന്നലെ അത്ര അടികിട്ടിയിട്ട്?”

“കുറച്ചുവേദനയുണ്ട്. പോകാം. കോളേജിൽ വൈകും.”

അവൻ പിൻവാതിൽ തുറന്നു.

അപർണ അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. പിന്നീട് ഒന്നും പറയാതെ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ കയറി.

ആദിത്യൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി.

കാർ പടിപ്പുര കടക്കുന്നതുവരെ അവൾ മിണ്ടിയില്ല.

“മാധവാ.”

“എന്താ, തമ്പുരാട്ടീ?”

അവൻ മനഃപൂർവമാണ് പഴയ വിളി ഉപയോഗിച്ചത്.

അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“ഇന്നലെ രാത്രി വേദനയുണ്ടായിരുന്നോ?”

“ഇല്ല.”

“ഡോക്ടറെ കാണിക്കണോ?”

“ആവശ്യമില്ല.”

“ഭക്ഷണം