Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

കഴിച്ചോ?”

“കഴിച്ചു.”

ഓരോ മറുപടിയും ഒരു വാക്കിൽ അവസാനിച്ചു.

അപർണയുടെ നെറ്റി പതുക്കെ ചുളിഞ്ഞു.

“നിനക്കെന്താണ്?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ?”

“അല്ല.”

“പിന്നെ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്?”

“എങ്ങനെ?”

“ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ നടിക്കരുത്.”

ആദിത്യൻ റോഡിൽനിന്ന് കണ്ണെടുത്തില്ല.

“ഞാൻ വണ്ടിയോടിക്കുകയാണ്.”

“മൂന്നുമാസമായി വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ സംസാരിച്ചിരുന്നല്ലോ.”

“ഇന്നലെ സംഭവിച്ചത് കണ്ടില്ലേ?”

“അതുകൊണ്ട്?”

“ഇനി ശ്രദ്ധിക്കണം.”

“ആര്?”

“ഞാൻ.”

അപർണ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ചലിച്ചു.

“ഇന്നലെ നീ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞത് ശരിക്കും ഉദ്ദേശിച്ചാണോ?”

ആദിത്യന് മറുപടി പറയാൻ സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.

“അതെ.”

“എന്നെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകുകയും തിരികെ കൊണ്ടുവരുകയും മാത്രമേ ചെയ്യൂ?”

“അതാണ് എന്റെ ജോലി.”

അപർണയുടെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവൻ നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“കാർ നിർത്തൂ,” അവൾ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ കേൾക്കാത്തവനെപ്പോലെ മുന്നോട്ടുപോയി.

“മാധവാ, കാർ നിർത്തൂ.”

“കോളേജിൽ വൈകും.”

അടുത്ത നിമിഷം പിന്നിലെ വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് അനങ്ങി.

ആദിത്യൻ ഞെട്ടി കണ്ണാടിയിലേക്കു നോക്കി.

അപർണ വാതിൽ പകുതിയായി തുറന്നിരുന്നു. കാർ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടി ചിതറി.

അവൻ ഉടൻ ബ്രേക്കിട്ടു.

കാർ റോഡരികിൽ നിന്നു.

“നിനക്കു ഭ്രാന്താണോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ നിർത്താൻ പറഞ്ഞു.”

“വണ്ടി ഓടുമ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കുമോ?”

“മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നോ?”

അപർണ പുറത്തിറങ്ങി. ആദിത്യൻ അവളെ തടയാൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ കാറിന്റെ മുൻഭാഗം ചുറ്റി നേരെ മുൻസീറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.

അവന്റെ അരികിൽ കയറിയിരുന്നു.

വാതിൽ ശക്തമായി അടച്ചു.

“ഇനി പോകാം.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

“പിന്നിലിരിക്കൂ.”

“ഇല്ല.”

“ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ?”

“കാണട്ടെ.”

“ഇന്നലെ