Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മറന്നോ?”

“അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത്.”

അപർണ അവന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.

“നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്?”

“എന്തിന്റെ?”

“എന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നതിന്റെ.”

“ഒഴിവാക്കുന്നില്ല.”

“കള്ളം.”

“തമ്പുരാട്ടി…”

“ആ വിളി നിർത്തൂ.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ അടിയിൽ വേദനയുമുണ്ട്.

“ഇന്നലെവരെ അപർണയായിരുന്നു. ഇന്ന് വീണ്ടും തമ്പുരാട്ടിയായോ?”

ആദിത്യൻ മിണ്ടിയില്ല.

“ആർക്കെങ്കിലും ദേഷ്യപ്പെടാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെങ്കിൽ അത് എനിക്കാണ്,” അവൾ തുടർന്നു. “നിന്നെ അകത്തേക്കു വിളിച്ചത് ഞാനാണ്. നിന്നോടൊപ്പം അവിടെ ഇരുന്നത് ഞാനാണ്. ചേട്ടൻ നിന്നെ അടിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും നീ എന്തുചെയ്തു?”

“എന്ത്?”

“അച്ഛനോട് ഇനി ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ മുഖത്തുപോലും നോക്കാതെ.”

“അത് തെറ്റായിരുന്നോ?”

“എന്നോട് ചോദിക്കാതെ എന്റെ കാര്യത്തിൽ വാക്കു കൊടുത്തത് തെറ്റാണ്.”

“ഞാൻ നിന്റെ കാര്യത്തിൽ വാക്കു കൊടുത്തില്ല.”

“പിന്നെ?”

“എന്റെ ജോലിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.”

അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി.

ആദിത്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി ചോദിച്ചു:

“നിന്നെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നതും തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നതുമല്ലേ എന്റെ ജോലി?”

“അതെ.”

“പിന്നെ അതിനപ്പുറം നമുക്കിടയിൽ എന്താണുള്ളത്?”

ആ ചോദ്യം കാറിനകത്ത് പതിഞ്ഞു.

അപർണ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവളുടെ പച്ചക്കണ്ണുകളിൽ ഒരേസമയം അനവധി വികാരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. കോപം. അതിശയം. പറയാനാവാത്തൊരു ലജ്ജ. തുറന്നുപറഞ്ഞാൽ തിരികെയെടുക്കാനാവാത്ത എന്തോ വാക്ക് അവളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ പിന്നിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ.

ആദിത്യന് അവളുടെ മനസ്സ് വായിക്കാമായിരുന്നു.

കറുത്ത വളയില്ലാതെയും ആ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ ആയിരം വാക്കുകൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതായി തോന്നി.

പക്ഷേ അതിൽ ഏതാണ് സത്യമെന്ന് അവന് അറിയില്ല.

അപർണ ഒടുവിൽ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു. മുഖം