Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

തിരിച്ച് പുറത്തേക്കു നോക്കി.

“പോകാം. വൈകുന്നു.”

ആദിത്യൻ വാഹനം വീണ്ടും മുന്നോട്ടെടുത്തു.

കോളേജിലെത്തുന്നതുവരെ അവൾ മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ആദിത്യനും.

മുൻസീറ്റിൽ അവന്റെ അരികിലിരുന്നിട്ടും അവൾ വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് തോന്നി.

കോളേജിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അപർണ വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്തിറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ നിന്നു. പിന്നെ വേണ്ടെന്നുവച്ചു.

വാതിൽ അടച്ചു.

യാത്രപറയാതെ നടന്നു.

ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി.

കവാടത്തിലെത്തിയിട്ടും അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് കലുഷിതമായിരുന്നു.

അവളോട് അങ്ങനെ ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നോ ?

നമുക്കിടയിൽ എന്താണ്?

ഉത്തരം അറിയാനാണ് ചോദിച്ചത്. എന്നാൽ ചോദിച്ച രീതി ഒരു മതിൽ ഉയർത്തുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അവളെ സ്വന്തം സ്ഥാനമോർമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. തമ്പുരാട്ടിയും ഡ്രൈവറും.

ആ അകലം തന്നെയല്ലേ മാധവന്റെ സുരക്ഷ?

എന്നിട്ടും അത് ലഭിച്ചപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇഷ്ടമാകാത്തത്?

വാഹനം പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ ഭൈരവൻ ബൈക്കിനരികിൽ നിന്നിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ചുണ്ടിൽ പരിഹാസപുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“ഇന്നൊരു ഐസ്ക്രീം ഉണ്ടോ?”

ആദിത്യൻ കാർ നിർത്തി.

“ഇല്ല, തമ്പുരാനേ.”

“നല്ലത്. ഇന്നലത്തെ പാഠം പെട്ടെന്ന് പഠിച്ചല്ലോ.”

അവൻ ആദിത്യന്റെ അരികിലേക്കു വന്നു. കവിളിൽ മുറിവില്ലാത്തതുകണ്ട് ഒരു നിമിഷം സംശയത്തോടെ നോക്കി.

“വേദനയുണ്ടോ?”

“കുറച്ചുണ്ട്.”

“ഓർമിക്കാൻ പാകത്തിന് ഉണ്ടെങ്കിൽ മതി.”

ഭൈരവൻ ബൈക്കിൽ കയറി.

“നിന്റെ സ്ഥാനം മറക്കാതിരിക്കൂ നായിന്റെ മോനേ.”

വാഹനം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പുറത്തേക്കുപോയി.

ആദിത്യൻ അവനെ പിന്തുടർന്ന് നോക്കി. കോപം ഉയർന്നില്ല. പകരം മറ്റൊരു ചോദ്യം.

ഭൈരവൻ വീണ്ടും ആക്രമിക്കാത്തത് വിക്രമന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകൊണ്ടുമാത്രമാണോ?

അതോ അപർണ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ?

കുറച്ചുനേരത്തിനകം വിക്രമൻ ആദിത്യനെ വിളിച്ചു.

അടുത്ത പട്ടണത്തിലെ ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില രേഖകൾ