Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു യാത്ര. വിക്രമൻ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. കയ്യിൽ കണക്കുപുസ്തകങ്ങളും പഴയൊരു തുകൽസഞ്ചിയും.

യാത്രയുടെ പകുതിയിലേറെ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.

പിന്നീട് വിക്രമൻ പുസ്തകം അടച്ചു.

“ഇന്നലെ നടന്നത് മനസ്സിൽ വയ്ക്കരുത്.”

ആദിത്യൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി.

“ഇല്ല, തിരുമേനി.”

“ഭൈരവന് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരും.”

“മനസ്സിലായി.”

“അവന്റെ രീതി ശരിയായിരുന്നില്ല.”

വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിൽ മകനെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ മടിയുണ്ടെങ്കിലും സംഭവത്തെ പൂർണമായി ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല.

“അവൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട,” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.

“ആവശ്യമില്ല.”

“നിനക്ക് കോപമില്ലേ?”

“ജോലി വേണം. കോപംകൊണ്ട് വയറുനിറയില്ല.”

ആ മറുപടി വിക്രമന് ഇഷ്ടമായെന്ന് തോന്നി.

“അപർണ പറയുന്നതൊക്കെ അനുസരിച്ചോളൂ.”

ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.

“തിരുമേനി?”

“ഇന്നലെ പറഞ്ഞില്ലേ. അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് നീ അകത്തുപോയത്.”

“അതെ.”

“അവൾ വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ഇളയകുട്ടിയാണ്. എല്ലാവരും കൊഞ്ചിച്ചാണ് വളർത്തിയത്. ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യം നടക്കുന്നതുവരെ വിടില്ല.”

വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമല്ല, സ്നേഹമാണ്.

“ഭൈരവനും മിഥുനും പോലും അവളുടെ മുന്നിൽ ഒടുവിൽ തോൽക്കും. ഞാൻ എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല.”

“ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതുപോലെ വീണ്ടും വന്നാൽ?”

“അത് ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”

വിക്രമൻ വീണ്ടും പുസ്തകം തുറന്നു.

“അവൾ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മതി.”

ആദിത്യൻ റോഡിലേക്കു നോക്കി.

ഈ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ധാരണകൾ വീണ്ടും മാറുന്നു.

വിക്രമൻ പൂർണമായി അനാസക്തനായ പിതാവല്ല. അപർണ എന്തു ചെയ്താലും സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള മനുഷ്യനാണ്. ഭൈരവനെ തടഞ്ഞ ശക്തിയും ആ സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണോ വന്നത്? അതോ നീലവളയിൽനിന്നോ?

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ മനസ്സിൽ കൂടുതൽ ശക്തമായി വന്ന ചിന്ത വേറെയായിരുന്നു.

അപർണയോടു അകലം പാലിക്കണമെന്ന് വിക്രമൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

പകരം അവൾ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാനാണ് പറഞ്ഞത്.

അപ്പോൾ