Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

രാവിലെ താൻ എന്തിനാണ് അത്ര കടുപ്പമായി പെരുമാറിയത്?

സ്വന്തം ഭയത്തിന്റെ പേരിൽ.

അവൾക്കു പകരം അവളുടെ അച്ഛന്റെ തീരുമാനം മുൻകൂട്ടി എടുത്തു.

ഇന്നലെ മഹാദേവന്റെ വഴിയിലേക്കു പോകുമോ എന്ന് ചിന്തിച്ച മനുഷ്യൻ ഇന്ന് മറ്റൊരു രീതിയിൽ അപർണയുടെ തീരുമാനത്തെ അവഗണിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

ഉച്ചയോടെ വിക്രമനെ ഇല്ലത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിച്ചു. കുറച്ചുസമയത്തിനുശേഷം അപർണയെ കൊണ്ടുവരാൻ പുറപ്പെട്ടു.

കോളേജിലെത്തുന്നതുവരെ അവളോട് എന്തുപറയണമെന്ന് ആലോചിച്ചു.

ക്ഷമ ചോദിക്കണം.

പക്ഷേ എന്തിനാണ്?

അവളെ ഒഴിവാക്കിയതിന്.

സ്വന്തം ഭയം അവളുടെ മേൽ ചുമത്തിയതിന്.

അവൾ പറഞ്ഞത് കേൾക്കാതെ വിധി പറഞ്ഞതിന്.

ക്ലാസുകൾ അവസാനിച്ചതോടെ വിദ്യാർഥികൾ പുറത്തുവന്നു. അപർണ പതിവുപോലെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒറ്റയ്ക്കാണ് നടന്നുവന്നത്.

മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവുമില്ല.

കാറിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യനെ നോക്കിയില്ല. നേരെ പിൻവാതിലിലേക്കു നടന്നു.

അവൾ കൈ നീട്ടുന്നതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ പിൻവാതിൽ അടച്ചു.

അപർണ ആദ്യമായി അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.

പുരികം ചുളിഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ കാറിന്റെ മുൻഭാഗം ചുറ്റി മുൻസീറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.

“തമ്പുരാട്ടിക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാം.”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉത്തരങ്ങൾ തേടി.

രാവിലെ ഉയർത്തിയിരുന്ന മതിൽ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയാണോ?

അതോ അവൻ അത് താഴ്ത്തുകയാണോ?

ആദിത്യൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അപർണയുടെ മുഖത്തെ കോപം ഉടൻ മാറിയില്ല. അവൾ മനഃപൂർവം ചുണ്ടുകൾ മുറുക്കി. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ മുൻസീറ്റിൽ കയറി.

വാതിൽ അടയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ ഒരു കോണിൽ മറച്ചുവച്ച പുഞ്ചിരി ആദിത്യൻ കണ്ടു.

അവൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി.

കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തപ്പോൾ അപർണ പുറത്തേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചെറിയൊരു ഈണം മൂളാൻ തുടങ്ങി.

വാക്കുകളില്ലാത്ത പാട്ട്.

അതിൽ മനഃപൂർവമായൊരു അവഗണനയുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താണ്