Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ചെയ്യുന്നത്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

“പാട്ടുപാടുന്നു.”

“പാട്ടിന് വാക്കൊന്നുമില്ലേ?”

“ചിലർക്ക് പറയാനുള്ളത് പറയുന്നതുവരെ എനിക്ക് വാക്കുകൾ വരില്ല.”

ആദിത്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“എനിക്കെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെന്ന് തമ്പുരാട്ടി കരുതുന്നുണ്ടോ?”

അപർണ മൂളൽ നിർത്തി. നേരെ നോക്കാതെ ചോദിച്ചു:

“ഉണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

അവൾ കാത്തിരുന്നു.

“ക്ഷമിക്കണം.”

അപർണ പതുക്കെ അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

“എന്തിന്?”

“രാവിലെ നിന്നെ ഒഴിവാക്കിയതിന്.”

“അത്രമാത്രം?”

“നിന്നോട് ചോദിക്കാതെ നമ്മുടെ സംസാരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതിന്.”

“അതും.”

“നിന്നെ വീണ്ടും തമ്പുരാട്ടി എന്നു വിളിച്ചതിന്.”

“അത് വലിയ കുറ്റമാണ്.”

അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തിരിച്ചുവന്നു.

“ഇന്നലെ നടന്നത് വീണ്ടും സംഭവിക്കുമെന്നു ഭയപ്പെട്ടു,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“ചേട്ടൻ വീണ്ടും അടിക്കുമെന്നോ?”

“അതും.”

“ഇനി അടിക്കില്ല.”

അവളുടെ മറുപടിയിൽ അസാധാരണമായ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അപർണ കൈ നീട്ടി അവന്റെ കവിളിൽ തൊട്ടു. ഇത്തവണ ആദിത്യൻ മാറിയില്ല.

അവളുടെ വിരലുകൾ ഇന്നലെ പ്രഹരമേറ്റ ഭാഗത്തുകൂടി സഞ്ചരിച്ചു.

“ശരിക്കും വേദനയില്ലേ?”

“ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”

“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എങ്ങനെ?”

“എനിക്ക് നല്ല ശരീരമാണ്.”

“വീമ്പ്.”

അവൾ കവിളിൽ ചെറുതായി അമർത്തി.

“ഇന്നലെ ഞാൻ ഭയന്നു.”

“എന്തിന്?”

“ചേട്ടൻ നിന്നെ കൊല്ലുമെന്നു തോന്നി.”

“നിന്റെ അച്ഛൻ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ.”

അത് കള്ളമാണെന്ന് ആദിത്യന് അറിയാം. വിക്രമൻ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവസാനനിമിഷം വെളുത്ത വള ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്നു. ഭൈരവനാണ് അപകടത്തിൽപ്പെടുക.

“മാധവാ.”

അപർണയുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി.

“എന്താണ് നമുക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നത്?”

ഇന്നു താൻ ചോദിച്ച അതേ ചോദ്യം.

ഇപ്പോൾ അവളുടെ വായിൽനിന്ന്.

ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“എനിക്കറിയില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“എനിക്കും.”

അപർണ കൈ പിൻവലിച്ചു. മടിയിൽവച്ചു.

“എല്ലാത്തിനും ഇപ്പോൾതന്നെ മറുപടി