Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

?”

“അതും. പിന്നെ സമയവും സ്ഥലവും വേർതിരിച്ചുനിർത്താനാവില്ലെന്ന ഭാഗം.”

ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത ഉണർന്നു.

“എന്തുകൊണ്ട് വേർതിരിക്കാനാവില്ല?”

“നീ എന്നെ പരീക്ഷിക്കുകയാണോ?”

“കോളേജിലെ വലിയ ഭൗതികശാസ്ത്രവിദ്യാർഥിയല്ലേ.”

“ഇനി അങ്ങനെ വിളിച്ചാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പോകും.”

“വാതിൽ തുറക്കരുത്.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“സ്ഥലവും സമയവും ഒരേ ഘടനയുടെ ഭാഗങ്ങളാണ്. ഒരു സംഭവത്തിന് എവിടെയാണ് നടന്നത് എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതിയാകില്ല. എപ്പോഴാണ് നടന്നത് എന്നും വേണം. രണ്ടും ചേർന്നാണ് അതിന്റെ സ്ഥാനം.”

“സമയത്തിൽ വ്യതിയാനമുണ്ടായാൽ സ്ഥലത്തെയും ബാധിക്കുമോ?”

“തീർച്ചയായും.”

“ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ ചെറിയ ഭാഗത്തെ മാത്രമായി?”

അപർണ ചിന്തിച്ചു.

“സിദ്ധാന്തപരമായി സാധ്യമായേക്കാം. പക്ഷേ എങ്ങനെയെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അറിയില്ല.”

“ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു വലിയ വീടും അതിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ഭൂമിയും.”

“അവിടുത്തെ സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് പുറത്തുള്ളതിൽനിന്നു മാറിയാൽ?”

“അതെ.”

അപർണ ജനാലയ്ക്കപ്പുറം നോക്കി. തുടർന്ന് പറഞ്ഞു:

“സ്ഥലവും സമയവും വേറെയല്ലെങ്കിൽ സമയത്തിലെ മാറ്റം ആ സ്ഥലത്തെ ഭൗതികനിയമങ്ങളെയും ബാധിക്കാം.”

“എങ്ങനെ?”

“ഒരു മരത്തെക്കുറിച്ച് കരുതൂ.”

“ഇല്ലത്തിലെ ആൽമരമോ?”

“ഏതെങ്കിലും മരം. ആ മരത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലം അത് പൂർണാരോഗ്യത്തിലായിരുന്ന ഒരു സമയത്തിൽ നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ എന്തുണ്ടാകും?”

“മരത്തിനു പ്രായമാകില്ല.”

“ഒരുപക്ഷേ. പുറത്തുള്ള ലോകത്തിൽ വർഷങ്ങൾ കടന്നാലും ആ ചെറിയ സ്ഥലഭാഗം അതേ സമയാവസ്ഥയിൽ തുടരാം. അപ്പോൾ സിദ്ധാന്തപരമായി മരം എന്നെന്നേക്കുമായി ജീവിക്കും.”

ആദിത്യന്റെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി.

“അതിന്റെ ഇലകൾ പുറത്തേക്കുവീണാൽ?”

“അതിർത്തി കടക്കുമ്പോൾ സാധാരണസമയത്തിലേക്കു വരും.”

“ഗന്ധം?”

അപർണ അവനെ നോക്കി.

“എന്ത്?”

“മരത്തിന്റെ ഗന്ധം ആ സമയപാളിക്കുള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ടാൽ പുറത്തേക്കെത്തുമോ?”

“അറിയില്ല. ഗന്ധം വായുവിലെ കണങ്ങളല്ലേ. അവ അതിർത്തി കടക്കണം. സമയപ്രവാഹം