Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ഭൈരവൻ കഴിഞ്ഞ രാത്രി എത്ര വൈകിയാണ് മടങ്ങിയത്. നാട്ടിലെ ഏതൊക്കെ പെണ്ണുങ്ങളെ പിടിക്കാൻ പോയി.

മിഥുൻ ചെന്നൈയിൽനിന്ന് വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടുവന്ന പെട്ടികളിൽ എന്തുണ്ടാകാം. ഇന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു പോകുമോ.

അപർണ കോളേജിൽ നിന്നു വന്നിട്ട് ഫോണിൽ ആരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

എല്ലാറ്റിനെക്കുറിച്ചും അനുമാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

സത്യം കുറവായിരുന്നു.

സ്വന്തം പേര് പറയാതിരുന്നാൽ ആളുകൾ തന്നെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കുമെന്ന് ആദിത്യൻ മനസ്സിലാക്കി. അതുകൊണ്ട് കേട്ടു. ആവശ്യമായിടത്ത് ചിരിച്ചു. മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് വിധിപറഞ്ഞില്ല.

കുറച്ചുനേരത്തിനകം തൊഴിലാളികൾ അവനെ പുതിയ ഡ്രൈവറായി മാത്രം കാണാൻ തുടങ്ങി.

അത് ആദ്യത്തെ വിജയമായിരുന്നു.

ഉച്ചയോടടുത്തപ്പോൾ കാര്യസ്ഥൻ വാഹനപ്പുരയിലെത്തി.

“മാധവാ.”

ആദിത്യൻ കാറിന്റെ മുൻചക്രം പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു.

“എന്താ?”

“മിഥുൻ മോനെ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുപോകണം. ഇന്നത്തെ ട്രെയിനിൽ ചെന്നൈയിലേക്കു മടങ്ങും.”

“ശരി.”

അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ മിഥുൻ താഴെയെത്തി.

ഭൈരവനിൽനിന്ന് പൂർണമായി വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു.

ഉയരമുള്ള ശരീരമുണ്ടെങ്കിലും മുഖത്ത് അഹങ്കാരമില്ല. ലളിതമായ ഷർട്ടും പാന്റ്സും. തോളിൽ ഒരു പുസ്തകസഞ്ചി. മറ്റൊരു വലിയ പെട്ടി ജോലിക്കാരൻ വാഹനത്തിൽ വെച്ചു.

“നീയാണോ പുതിയ ഡ്രൈവർ?” മിഥുൻ ചോദിച്ചു.

“അതെ. മാധവൻ.”

“ഞാൻ മിഥുൻ.”

സ്വന്തം പേര് അറിയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാത്ത വീട്ടിലെ മകനാണെങ്കിലും അവൻ കൈ നീട്ടി.

ആദിത്യൻ അല്പം അമ്പരന്നശേഷം കൈകൊടുത്തു.

“മെഡിക്കൽ കോളേജിലാണെന്ന് കേട്ടു.”

“അവസാനവർഷം. തീരാൻ ഇനിയും കാലമുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ തീരുന്നതിനു മുൻപ് രോഗികൾ എന്നെ കൊല്ലും.”

അവൻ ചിരിച്ചു.

അവന്റെ ചിരി തുറന്നതായിരുന്നു. അപർണയുടെ മുഖത്ത് ആദിത്യൻ ഇതുവരെ കാണാത്ത ലാഘവം അവളുടെ സഹോദരനിലുണ്ടായിരുന്നു.

യാത്ര ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മിഥുൻ മുൻസീറ്റിലാണ് ഇരുന്നത്.

“പിന്നിലിരിക്കാമല്ലോ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“എന്തിന്? ഞാൻ രാജാവൊന്നുമല്ല.”

ആദിത്യൻ