Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

മനസ്സിൽ മാത്രം പറഞ്ഞു:

ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അങ്ങനെ കരുതുന്നില്ല.

വാഹനം പടിപ്പുര വിട്ടതോടെ മിഥുൻ തുടർച്ചയായി സംസാരിച്ചു. നഗരത്തിലെ കോളേജ്. ആശുപത്രിയിലെ പരിശീലനം. രാത്രിയൊട്ടാകെ ഉറങ്ങാതെ ചെയ്ത ഡ്യൂട്ടി. ആദ്യമായി പ്രസവം കണ്ടപ്പോൾ ബോധം പോകാതിരിക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമം. ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കിടെ ഒരു അധ്യാപകൻ സ്വന്തം കണ്ണട രോഗിയുടെ വയറ്റിലേക്കു വീഴ്ത്തിയ സംഭവം.

കഥകളുടെ പകുതി എത്രമാത്രം യാഥാർഥ്യമാണെന്ന് ആദിത്യന് അറിയില്ല. പക്ഷേ മിഥുൻ രസകരമായി പറഞ്ഞു.

“നിനക്ക് പഠിക്കാൻ അവസരം കിട്ടിയില്ലെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു,” അവൻ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“കുറച്ചൊക്കെ പഠിച്ചു.”

“എത്രവരെ?”

“കണക്കും വായനയും. കുറച്ച് ആംഗലേയവും.”

“വണ്ടിയോടിക്കൽ എങ്ങനെ പഠിച്ചു?”

ആദിത്യൻ മാധവന്റെ തയ്യാറാക്കിയ കഥ പറഞ്ഞു.

മിഥുൻ സംശയിച്ചില്ല.

“കഴിവുള്ളവനാണെങ്കിൽ ഇവിടെ ഏറെനാൾ നിൽക്കാം. അച്ഛന് വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെയാണ് ഇഷ്ടം.”

“ഭൈരവൻ തമ്പുരാനോ?” ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായി ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

മിഥുന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ചെറുതായി കുറഞ്ഞു.

“ചേട്ടന്റെ സ്വഭാവം അല്പം കടുപ്പമാണ്.”

അല്പമോ?

രാവിലെ കണ്ട ദൃശ്യം ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“അപർണ തമ്പുരാട്ടിയോ?”

“അവൾക്ക് എല്ലാവരോടും ആദ്യം ദേഷ്യമാണ്.”

“അതിനു ഇന്ന് വന്ന ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ.”

“അതുകൊണ്ടാണ്. എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ പിന്നെ സംസാരിക്കും.”

മിഥുൻ ചിരിച്ചു.

“അവൾ മോശക്കാരിയല്ല. ആദ്യം ആളുകളെ വിശ്വസിക്കില്ല. വിശ്വസിച്ചാൽ പിന്നെ പൂർണമായും വിശ്വസിക്കും. അതാണ് അവളുടെ പ്രശ്നവും.”

ആ വാക്ക് ആദിത്യൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

സ്റ്റേഷനിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പെട്ടിയിറക്കി. മിഥുൻ കൂലിക്കാരനെ വിളിച്ചെങ്കിലും അയാൾ വരുന്നതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ പെട്ടിയെടുത്തു.

“ഇത്ര ഭാരം ഒറ്റയ്ക്ക് എടുത്തോ?”