Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

മിഥുൻ ചോദിച്ചു.

ആദിത്യൻ ഉടൻ സ്വന്തം തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി.

വെളുത്ത വളയുടെ നിഷ്ക്രിയശക്തി കാരണം പെട്ടിയുടെ ഭാരം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

“വീട്ടിൽ കല്ലും ചാക്കുമൊക്കെ എടുത്തു പരിചയമുണ്ട്.”

മിഥുൻ പെട്ടി പരീക്ഷിക്കാൻ കൈവച്ചു. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു അമ്പരപ്പ് തെളിഞ്ഞെങ്കിലും കൂടുതൽ സംശയിച്ചില്ല.

ട്രെയിൻ വരുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ ചായ വാങ്ങി രണ്ടുപേരും കുടിച്ചു.

“അടുത്തതവണ വരുമ്പോൾ കാണാം, മാധവാ.”

“ശരി.”

“അപർണയോട് ഞാൻ പോയെന്ന് പറഞ്ഞേക്കൂ. അല്ലെങ്കിൽ സ്റ്റേഷനിലെത്തിയിട്ടും അറിയിച്ചില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വിളിച്ചു ശാസിക്കും.”

“പറയാം.”

“അവളുടെ ശാസനം പേടിക്കണ്ട. ശബ്ദം മാത്രമേയുള്ളൂ.”

ട്രെയിൻ വന്നപ്പോൾ മിഥുൻ കൈവീശി യാത്രയായി.

ആദിത്യൻ സ്റ്റേഷനിൽ കുറച്ചുനേരം നിന്നു.

തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിലെ മൂന്നു പുരുഷന്മാരിൽ ഒരാൾ.

നീലവളയുടെ സാധ്യതയുള്ള മൂന്ന് അവകാശികളിൽ ഒരാൾ.

ഇത്ര സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ച മനുഷ്യൻ അപകടകാരിയായൊരു ഗൂഢാലോചനയുടെ ഭാഗമായിരിക്കുമോ?

സാധ്യമാണ്.

ഹരിഹരനും ഒരിക്കൽ ഗുരുവായിരുന്നു.

മുഖവും സ്വഭാവവും തെളിവാകില്ല.

എങ്കിലും മിഥുനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യധാരണ മോശമായിരുന്നില്ല.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞു സമയം തെറ്റാതെ കോളേജിലെത്താൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ക്ലാസുകൾ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വിദ്യാർഥികൾ കൂട്ടമായി കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തുവന്നു. നിറമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ. പുസ്തകങ്ങൾ. ചിരികൾ. സൈക്കിളുകൾ. ചിലർ ബസിലേക്കോടി. മറ്റു ചിലർ രക്ഷിതാക്കളുടെ വാഹനങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു.

അപർണ രണ്ടുപെൺകുട്ടികളോടൊപ്പം പുറത്തുവന്നു.

രാവിലെ കണ്ട കടുപ്പം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. സുഹൃത്തുക്കളോട് എന്തോ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം അവളെ തിരിച്ചറിയാതെപോയി.

മുഖം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നു.

കണ്ണുകളിലെ മഞ്ഞുരുകി.

പച്ചനിറം കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു.

അവൾ കാർ കണ്ടതോടെ ചിരി നിയന്ത്രിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കളോട് യാത്രപറഞ്ഞ് അടുത്തുവന്നു. ആദിത്യൻ ഇറങ്ങി പിൻവാതിൽ തുറന്നു.

“തമ്പുരാട്ടീ.”