Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

അപർണ കാറിൽ കയറി.

നന്ദിയില്ല.

അതേ പഴയ ഭാവം.

ആദിത്യൻ വാതിലടച്ച് ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി.

യാത്രയുടെ ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദൂരം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.

റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൻ അവളെ നോക്കി.

അപർണ പുറത്തേക്കു നോക്കുകയായിരുന്നു.

രാവിലെ തന്നെ നോക്കിനിന്നത് വെറും സംശയമായിരുന്നാകാം.

അവൻ റോഡിലേക്കു ശ്രദ്ധിച്ചു.

കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം വീണ്ടും നോക്കി.

അവൾ പുസ്തകസഞ്ചി തുറക്കുകയാണ്.

മറ്റൊരു വളവിൽ കണ്ണാടിയിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ അപർണയുടെ ദൃഷ്ടി പുറത്തല്ലെന്ന് തോന്നി. എന്നാൽ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.

ഇനി അവളും തന്നെ നോക്കുകയാണോ?

ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ കൗതുകമുണർന്നു.

അടുത്ത നേരായ വഴിയിൽ അവൻ ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കി.

ഈ തവണ അവൾ നേരെ കണ്ണാടിയിലേക്കാണ് നോക്കിയിരുന്നത്.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുമുട്ടി.

ആദിത്യൻ ഉടൻ നോട്ടം മാറ്റേണ്ടതായിരുന്നു.

പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല.

ആ പച്ചക്കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളെ പിടിച്ചുനിർത്തി.

അപർണയും മുഖം തിരിച്ചതില്ല.

ഒരു നിമിഷം.

രണ്ട്.

മൂന്ന്.

പിന്നെ ആദിത്യനാണ് ആദ്യം റോഡിലേക്കു നോക്കിയത്.

കവിളുകളിൽ ചൂടുയർന്നു.

പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പുതിയ ഡ്രൈവർ പിന്നിലെ തമ്പുരാട്ടിയെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവൾ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞാൽ? അല്ലെങ്കിൽ ഭൈരവനോട്?

“ഡ്രൈവർ.”

അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അവന്റെ കൈ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി.

“എന്താ?”

“നിന്റെ പേരെന്താണ്?”

ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം മിണ്ടിയില്ല.

അവൾക്ക് തന്റെ പേര് അറിയില്ലായിരുന്നോ?

രാവിലെ വിക്രമന്റെ മുന്നിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ അപ്പോൾ അവൾ പടികളിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കണമെന്നില്ല.

ഇതുവരെ അവൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിയതിന്റെ കാരണം ചോദിക്കുമെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.

“മാധവൻ.”

“മാധവൻ.”

അപർണ ആ പേര് ഒരിക്കൽ ആവർത്തിച്ചു. ശബ്ദത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ.

“എവിടുത്തുകാരനാണ്?”

“മംഗലപുരം.”

“അതെവിടെയാണ്?”

ആദിത്യൻ തയ്യാറാക്കിയ