Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

പിന്നെ അതു രഹസ്യമാകുമോ?”

“ഭൈരവന് നിന്നെ ഭയമാണോ?”

അപർണ ചിരിച്ചു.

“ചിലപ്പോൾ ഭയം തന്നെയാകാം.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

“നിനക്ക് എന്തോ മറുവശമുണ്ട്.”

“എല്ലാവർക്കുമില്ലേ?”

ആ ചോദ്യത്തിൽ നിമിഷനേരം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മറ്റൊരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞതായി ആദിത്യന് തോന്നി. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം അത് മാഞ്ഞു.

സംഭാഷണം അവസാനിച്ചപ്പോൾ മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള നിശ്ശബ്ദത കാറിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.

ഇന്നലെവരെ അവർ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. പറയാത്ത വികാരങ്ങളെ തമാശകളുടെയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും പിന്നിൽ ഒളിപ്പിക്കാനാവുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ മറ നീങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അവർ പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ സ്നേഹിക്കുന്നു.

ആ സത്യം അംഗീകരിച്ചശേഷം സാധാരണമായി സംസാരിക്കുന്നത് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായി.

അപർണ പലതവണ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. ഓരോ തവണയും ചുണ്ടുകൾ തുറന്നശേഷം വേണ്ടെന്നുവച്ചു.

ഒടുവിൽ അവൾ ചിരിച്ചു.

“ഇതിനു മുൻപ് എളുപ്പമായിരുന്നു.”

“എന്ത്?”

“സംസാരിക്കുന്നത്.”

“ഇപ്പോൾ എന്താണ് പ്രശ്നം?”

“അപ്പോൾ നീ മാധവനായിരുന്നു.”

“ഇപ്പോഴും മാധവൻ തന്നെയാണ്.”

“അല്ല. അപ്പോൾ എന്റെ സുഹൃത്തായ മാധവൻ. ഇപ്പോൾ…”

അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

“ഇപ്പോൾ?”

“അറിയില്ല.”

മുഖത്ത് ലജ്ജ തെളിഞ്ഞു.

“എന്റെ കാമുകൻ എന്നു പറയാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കു തോന്നിയത്. പക്ഷേ അത് പറഞ്ഞാൽ നീ വീണ്ടും അനവധി വ്യത്യാസങ്ങൾ എണ്ണിത്തുടങ്ങും.”

“എണ്ണിത്തുടങ്ങില്ല.”

“ഉറപ്പാണോ?”

“ഉം.”

അപർണ അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.

“വീണ്ടും അതേ മൂളൽ.”

ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.

“നമുക്ക് ഇതിനെ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കേണ്ട,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഇതുവരെ എങ്ങനെയായിരുന്നോ അങ്ങനെതന്നെ തുടരാം.”

“അപ്പോൾ ഇന്നലെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് മറക്കണോ?”

“അല്ല. അതറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ.”

“എങ്ങനെ?”

“നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിനിടയിൽ ഈ പുതിയ കാര്യം മതിലായി നിർത്തരുത്. വരുന്നതുപോലെ സ്വീകരിക്കാം.”

അപർണ