Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നീട് തലയാട്ടി.

“ശരി.”

“അത്രമാത്രം?”

“ഉം.”

ആദിത്യൻ അവളുടെ അതേ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിരിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയില്ലേ?”

“ഇപ്പോൾ ഇത്ര മതി.”

അവർ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ആദ്യം മടിച്ചും ഇടവേളകളോടെയും. പിന്നീട് പഴയ താളം തിരിച്ചുവന്നു.

എന്നാൽ എല്ലാം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല.

ഒരു പുതിയ ചൂട് അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കോളേജിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അപർണ ഇറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് ചുറ്റും നോക്കി. കവാടത്തിനരികിൽ വിദ്യാർഥികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് ചായക്കട. ആരും പ്രത്യേകമായി കാറിലേക്കു നോക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയശേഷം അവൾ ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്കു ചാഞ്ഞു.

അവന്റെ കവിളിൽ വേഗത്തിൽ ചുംബിച്ചു.

ആദിത്യൻ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.

“വൈകിട്ട് കാണാം.”

അവൾ കാറിൽനിന്നിറങ്ങി നടന്നു.

കവാടത്തിലെത്തിയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

ആദിത്യൻ ഇപ്പോഴും കവിളിൽ കൈവച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അപർണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്കു പോയി.

ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും ഒഴുകി.

കോളേജിനു മുന്നിലെ ചെറിയ വിടപറച്ചിൽ പതിവായി. എല്ലാ ദിവസവും അല്ല. ചുറ്റും ആളുകളില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം. അപർണ ആദ്യം ഇരുവശത്തേക്കും നോക്കും. പിന്നെ ആദിത്യന്റെ കവിളിൽ വേഗത്തിൽ ചുംബിച്ച് കാറിൽനിന്നിറങ്ങും.

ചിലപ്പോൾ ആദിത്യനാണ് ആദ്യം അവളുടെ കൈ പിടിക്കുക.

യാത്രകളിൽ അവരുടെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ സമയം ചേർന്നുനിന്നു. വാക്കുകൾ കുറഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ നിശ്ശബ്ദതയും ഇപ്പോൾ അസ്വസ്ഥമല്ലാതായി.

അതേ സമയം ആദിത്യന്റെ രഹസ്യപരിശീലനം തുടർന്നു.

രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയശേഷം ഡ്രൈവരുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടയ്ക്കും. വെളുത്ത വള ഉണർത്തി ശരീരത്തിലെ ഓരോ ചലനവും നിയന്ത്രിക്കും. ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കുറയ്ക്കുക. ഹൃദയമിടിപ്പ് മന്ദമാക്കുക. ശരീരതാപം ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷവുമായി ലയിപ്പിക്കുക.