Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

പൊയ്ക്കോ.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

“എന്തിന്?”

“വീട്ടിൽ എല്ലാ വർഷവും നടക്കുന്ന ഒരു പൂജയുണ്ട്.”

“എന്തു പൂജ?”

“എനിക്ക് പൂർണമായി അറിയില്ല. കുടുംബത്തിലെ പഴയ പൂജയാണ്.”

അവളുടെ ശബ്ദം സാധാരണമായിരുന്നെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത ഉണർന്നു.

“എല്ലാവരും പങ്കെടുക്കുമോ?”

“കുടുംബത്തിലുള്ളവർ. പൂജയ്ക്കാവശ്യമായ കുറച്ച് ജോലിക്കാരും.”

“മറ്റുള്ളവർ?”

“അവർക്കു അവധി നൽകും. വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ട് പോകാം. തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ തിരിച്ചുവന്നാൽ മതി.”

“ഡ്രൈവറെ ആവശ്യമില്ലേ?”

“ആ ദിവസങ്ങളിൽ ആരും പുറത്തുപോകാറില്ല.”

ആദിത്യൻ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ മുന്നോട്ടുനോക്കി.

അപർണ അവന്റെ കൈയിൽ കൈവച്ചു.

“ഇനി മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്.”

“എന്ത്?”

“ഈ വാരാന്ത്യത്തിൽ അച്ഛനോട് നമ്മളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനാണ് ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നത്.”

ആദിത്യന്റെ വിരലുകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി.

“ഇപ്പോൾതന്നെയോ ?”

“ഒമ്പതുമാസമായി നീ ഇവിടെ വന്നിട്ട്.”

“അതുകൊണ്ട്?”

“ഇനിയും മറച്ചുവയ്ക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ല. മറച്ചു വച്ചാൽ നിന്നെ ഒരു ഡ്രൈവർ ആയെ എല്ലാരും എന്നും കാണു. ഇപ്പൊ തന്നെ സമയം വൈകിയിരിക്കുന്നു.”

“വാർഷികപൂജയ്ക്കിടയിൽ പറയണോ?”

“പൂജ കഴിഞ്ഞശേഷം. അച്ഛന് മനസ്സ് ശാന്തമായിരിക്കുന്ന സമയം നോക്കും.”

“അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ?”

“സമ്മതിപ്പിക്കും.”

“ഭൈരവൻ?”

അപർണ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അവനെയും.”

“ഈ എനിക്ക് കുറച്ച് അടികൂടി കിട്ടുമോ?”

“ഒരുപക്ഷേ ചീത്ത വാക്കുകൾ കിട്ടും.”

“അടിയോ?”

“ഞാൻ തടയും.”

അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ വിരലുകൾ മുറുക്കി.

“നീ തിരികെ വരുമ്പോൾ അച്ഛൻ വിളിച്ചു ശാസിച്ചേക്കാം. ഭൈരവൻ എന്തെങ്കിലും പറയാം. പൂർണമായി സമ്മതിക്കാൻ സമയം വേണ്ടിവരും. പക്ഷേ നീ പേടിക്കരുത്.”

“എനിക്കുവേണ്ടിയാണോ നീ എല്ലാവരോടും പോരാടാൻ പോകുന്നത്?”

“നമ്മൾക്കുവേണ്ടി.”

ആ വാക്ക് ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

“നിനക്കു ഉറപ്പാണോ?”

“ഉണ്ട്.”

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.