Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

“നീ വന്ന് എല്ലാം കൂടുതൽ കുഴപ്പമാക്കാതിരുന്നാൽ മതി. ബാക്കി ഞാൻ നോക്കും.”

ആദിത്യൻ പുറത്തേക്കു ചിരിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു ചിന്ത ഉയർന്നു.

വാർഷികപൂജ.

മിക്ക ജോലിക്കാരെയും പുറത്താക്കുന്നു.

കുടുംബം അകത്ത് ഒറ്റയ്ക്കാകുന്നു.

ദീർഘകാലമായി അന്വേഷിച്ചിരുന്ന രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാകാം അത്.

അടുക്കളയ്ക്കു പിന്നിലെ സംഭാഷണങ്ങളും മാറിയിരുന്നു.

“ഈ വർഷം ആരെയൊക്കെയാണ് നിർത്തുന്നത്?” മാളു ചോദിച്ചു.

ലക്ഷ്മി തയ്യാറാക്കേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ പട്ടിക പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.

“അടുക്കളയിൽ ഞാൻ. സഹായത്തിന് ജാനകി. പൂജാമുറിക്കു ഗോപാലൻ നായർ. കാര്യസ്ഥന്റെ ആളുകളിൽ രണ്ടുപേർ.”

“ദേവകിയോ?”

ദേവകിയുടെ കൈയിലെ കത്തി നിശ്ചലമായി.

ലക്ഷ്മി അവളെ നോക്കി.

“അവളോടു ശനിയാഴ്ച രാവിലെവരെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

ദേവകിയുടെ മുഖം വിളറി.

“എന്തിനാണ്?”

“എനിക്കറിയില്ല.”

“എന്നെ പറഞ്ഞുവിടുമോ?”

ആദിത്യൻ തിണ്ണയിൽ ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുപോലെ ഇരുന്നെങ്കിലും ഓരോ വാക്കും കേട്ടു.

“എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ കരുതുന്നത്?” അവൻ ചോദിച്ചു.

ദേവകി മറുപടി പറയാതെ ലക്ഷ്മിയെ നോക്കി.

മാളുവാണ് പറഞ്ഞത്:

“വാർഷികപൂജയുടെ സമയത്താണ് ചില ജോലിക്കാർക്ക് അവസാനത്തെ കണക്ക് കൊടുക്കുന്നത്.”

“അവസാനത്തെ കണക്ക്?”

“ഇനി ജോലിക്കു വരേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് പണം നൽകി അയക്കും.”

“എല്ലാവർഷവും?”

“എല്ലാവർഷവും അല്ല. പക്ഷെ മിക്ക വർഷങ്ങളിലും.”

“എന്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്?”

ലക്ഷ്മി കടുപ്പത്തോടെ പറഞ്ഞു:

“അധികം ചോദിക്കാതിരിക്കുന്നത് നല്ലത്.”

ദേവകിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“എനിക്കുവേറെ എവിടെയും ജോലി കിട്ടില്ല.”

“നിന്നെ പറഞ്ഞുവിടുമെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?” ലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു.

“ശനിയാഴ്ച നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞില്ലേ.”

“പൂജയ്ക്കു സഹായം ആവശ്യമായിരിക്കും.”

“മുൻപ് ശനിയാഴ്ച്ചക്ക് മാത്രം നിർത്തിയവരെല്ലാം പിന്നീട് പോയതല്ലേ?”

അടുക്കളയിൽ നിശ്ശബ്ദതയായി.

ആദിത്യൻ ഓരോ മുഖവും നോക്കി.

അതൊരു സാധാരണ തൊഴിലവസാനമല്ലെന്ന ഭയം