Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

നീണ്ടു.

ഭൈരവൻ നിലത്തു വീണ അതേ വേഗത്തിൽ നാലുകാലിൽ എഴുന്നേറ്റു.

താടിയിൽനിന്നും ചുണ്ടുകളിൽനിന്നും രക്തമൊഴുകുന്നു. ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ കൂടുതൽ കട്ടിയായി. ഷർട്ട് തോളുകളിൽ കീറിപ്പോയി. നട്ടെല്ല് വളഞ്ഞു. കൈകൾ മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ നീണ്ടിരുന്നു.

അവൻ ഒരു ചെന്നായയെപ്പോലെ മുരണ്ടു.

ആ ശബ്ദത്തിൽ മുറിയുടെ ചുമരുകൾ വിറച്ചു.

“ഭൈരവൻ തമ്പുരാനേ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?”

മറുപടിയായി മുരൾച്ച മാത്രം.

ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ പുറംശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഭൈരവന്റെ മനസ്സിന്റെ സാന്നിധ്യം തേടി.

അവിടെ മനുഷ്യചിന്തയുടെ വ്യക്തമായ ഒഴുക്കില്ലായിരുന്നു.

വേദന.

വിശപ്പ്.

പൂജാമന്ത്രത്തിന്റെ ഉത്തേജനം.

രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം.

ഇരയെ പൂർത്തിയാക്കണമെന്ന അന്ധമായ നിർബന്ധം.

ബോധത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഭൈരവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ എത്തിപ്പെടാനാവാത്തവിധം വികൃതമായ മൃഗീയത അവനെ മൂടിയിരുന്നു.

കറുത്ത വളകൊണ്ട് നിർദേശം നൽകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അതിന്റെ പ്രതിരോധം തകർക്കാൻ സമയം വേണ്ടിവരും.

ദേവകിക്ക് ആ സമയം ഇല്ല.

അവളുടെ ഹൃദയം ഓരോ മിടിപ്പിലും ദുർബലമാകുന്നു.

ഭൈരവൻ വീണ്ടും ചാടി.

ഇത്തവണ ആദിത്യനെ ലക്ഷ്യമാക്കിയെന്നു തോന്നി. എന്നാൽ വായുവിൽവച്ചുതന്നെ ശരീരത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റി ദേവകിയിലേക്കു നീങ്ങി.

ആദിത്യൻ അത് വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

ഭൈരവന്റെ ലക്ഷ്യം താനല്ല.

പൂജ പൂർത്തിയാക്കണം.

ദേവകിയുടെ ജീവശക്തി മുഴുവനായി എടുക്കണം.

ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി കാലുകളിലേക്കു ഒഴുക്കി.

സമയം മന്ദമായതുപോലെ തോന്നി.

ഭൈരവന്റെ ശരീരം ദേവകിയിലേക്കു താഴുന്നു. നീണ്ട നഖങ്ങൾ മുന്നോട്ടു നീണ്ടിരിക്കുന്നു. ദേവകിയുടെ നെഞ്ച് മന്ദമായി ഉയരുന്നു. അവൾക്കു സ്വയം രക്ഷപ്പെടാൻ ബോധമില്ല.

ആദിത്യൻ ഇരുവരുടെയും ഇടയിലേക്കു ചാടി.

ഭൈരവന്റെ നഖങ്ങൾ അവന്റെ പുറത്തുകൂടി കീറിയിറങ്ങി.

ഷർട്ട് നാല് വരകളായി പിളർന്നു.