Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

നിഴൽപോലെ മുറിക്കുള്ളിലൂടെ നീങ്ങി. ആദിത്യനെ ചുറ്റി പലദിശകളിൽനിന്ന് പ്രഹരങ്ങൾ വന്നു.

മുഖം.

കഴുത്ത്.

വാരിയെല്ല്.

മുട്ട്.

ആദിത്യൻ ആദ്യത്തെ രണ്ടെണ്ണം തടഞ്ഞു. മൂന്നാമത്തേത് ഒഴിവാക്കി. നാലാമത്തേത് കാലിൽ പതിച്ചു.

അവൻ തുലനം നഷ്ടപ്പെടുത്തി.

വിക്രമൻ കഴുത്തിലേക്കു പല്ലുകൾ നീട്ടി.

ആദിത്യൻ കൈപ്പത്തി അയാളുടെ മുഖത്ത് അമർത്തി. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ശരീരാധിപത്യമായി പുറത്തുവിട്ടു.

നിർത്തൂ.

വിക്രമന്റെ പേശികൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

തുറന്ന വായിലെ നീണ്ട കോമ്പല്ലുകൾ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽനിന്ന് ഏതാനും വിരലുകളുടെ അകലത്തിൽ നിന്നു. അയാളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. ശരീരം മുന്നോട്ടുനീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സ്വന്തം പേശികൾതന്നെ ആ നീക്കത്തെ തടഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകി.

വിക്രമന്റെ താടിയിലെ പേശികൾ അയഞ്ഞു. കഴുത്ത് പിന്നോട്ടു നീങ്ങി. കൈകൾ ശരീരത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും വലിഞ്ഞു. അദൃശ്യമായ ചങ്ങലകൾ അയാളെ ബന്ധിച്ചതുപോലെ.

വിക്രമന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഭയം തെളിഞ്ഞു.

“എന്റെ ശരീരം…”

“വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ ഭരിക്കുന്നു.”

ആദിത്യൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

വിക്രമൻ അനങ്ങാതെ നിന്നെങ്കിലും ആ നിയന്ത്രണം നിലനിർത്തുന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ ശരീരം സാധാരണ ജീവിയുടേതല്ല. പേശികളുടെ ഓരോ നാരും പ്രതിരോധിച്ചു. നാഡികളിലൂടെ തണുത്തൊരു ശക്തി സഞ്ചരിച്ചു. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെയും മരിച്ച ശരീരത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള വിചിത്രാവസ്ഥ.

ആദിത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് തെളിഞ്ഞു.

വിക്രമന്റെ വലതുകൈ അല്പം ചലിച്ചു.

പിന്നെ ഇടതുകാൽ.

അയാൾ വെളുത്ത വളയുടെ നിർദേശം തകർക്കുകയാണ്.

ആദിത്യൻ അടുത്തെത്തി വിക്രമന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു.

ഹൃദയമിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.

വളരെ മന്ദം.

മനുഷ്യന്റേതിന്റെ മൂന്നിലൊന്നുപോലും ഇല്ല. ഓരോ മിടിപ്പിനിടയിലും അസ്വാഭാവികമായ നീണ്ട ഇടവേള. എന്നിട്ടും ആ സ്പന്ദനത്തിൽ ഭൈരവനിലുണ്ടായിരുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ