Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ചേട്ടൻ…”

അവൾ വീണ്ടും നിലത്തെ ശരീരത്തിലേക്കു നോക്കി.

“അവൻ ദേവകിയെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.”

“നീ അവന്റെ ഹൃദയം പറിച്ചെടുത്തു.”

“മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.”

“എന്റെ അച്ഛനെ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്?”

ആദിത്യന്റെ കൈ ഇപ്പോഴും വിക്രമന്റെ നെഞ്ചിന് മുകളിലായിരുന്നു.

അവൻ ഉടൻ പിൻവലിച്ചു.

ആ നിമിഷം ശരീരത്തിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണം കുറഞ്ഞെങ്കിലും വിക്രമൻ ആക്രമിച്ചില്ല. മകളുടെ സാന്നിധ്യം അയാളെ തടഞ്ഞതാണോ, അതോ അനുയോജ്യമായ നിമിഷത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണോ എന്ന് വ്യക്തമല്ല.

“അപർണേ, നീ കരുതുന്നതുപോലെയല്ല.”

“നീ ആരാണ്?”

ആ ചോദ്യം ആദിത്യനെ മറ്റെന്തിനേക്കാളും ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.

അവൻ ഈ നിമിഷത്തിനായി തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ ഇനി കള്ളത്തിന് ഇടമില്ല.

“എന്റെ പേര് മാധവൻ എന്നല്ല.”

അപർണയുടെ മുഖത്തെ ശേഷിച്ച പ്രതീക്ഷയും തകർന്നു.

“ആദിത്യൻ.”

വിക്രമനാണ് പറഞ്ഞത്.

അയാളുടെ ശരീരത്തിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണം പതുക്കെ അഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ശബ്ദത്തിൽ ഭയമില്ല.

“പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ അടുത്ത കാരണവർ.”

അപർണ ആദിത്യനെ നോക്കി.

“ആദിത്യൻ…പുതുശ്ശേരി? ആ പിശാചിനെ ആരാധിക്കുന്ന ഇല്ലമോ?“

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കഴിഞ്ഞ ഒമ്പതുമാസത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും തകർന്നുവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നി.

മംഗലപുരം.

നഷ്ടപ്പെട്ട ഇല്ലം.

കടത്തിൽ മരിച്ച അച്ഛൻ.

കോളേജിൽ പോകാൻ കഴിയാത്ത ദരിദ്രയുവാവ്.

എല്ലാം കള്ളം.

ഐസ്ക്രീം പാർലറിലെ സംസാരം.

കാറിനുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച കൈകൾ.

കോളേജിനു മുന്നിലെ രഹസ്യചുംബനങ്ങൾ.

അവൾ തുറന്നുപറഞ്ഞ സ്നേഹം.

മറുപടി പറയാൻ മടിച്ച അവൻ.

ഇപ്പോൾ ആ ഓരോ ഓർമയ്ക്കു പിന്നിലും അപരിചിതനായ വേട്ടക്കാരൻ നിൽക്കുന്നു.

“ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“എന്ത് വിശദീകരിക്കും?”

അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“എന്റെ വീട്ടിലേക്കു കള്ളം പറഞ്ഞ് കയറിയതോ? എന്റെ കുടുംബത്തെ കൊല്ലുന്നതോ? എന്നോടു…”

അവൾ