Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

സ്നേഹിച്ചതോ?

സ്നേഹിക്കുന്നതായി നടിച്ചതോ?

ആ ചോദ്യങ്ങൾ വാക്കുകളില്ലാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവച്ചു.

“നിന്നോടുള്ളത് കള്ളമല്ല.”

“അടുത്തേക്കു വരരുത്.”

അപർണ കൈ ഉയർത്തി.

ആ നിമിഷം ആദിത്യന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നീങ്ങി.

ആദ്യം ഒരു നേർത്ത നീലവര.

ചർമ്മത്തിനടിയിലൂടെ മിന്നൽപോലെ നീങ്ങി. കൈത്തണ്ടയ്ക്കു ചുറ്റും സഞ്ചരിച്ച് പൂർണമായൊരു വൃത്തമായി.

നീലവള.

ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

“അപർണ…”

സത്യം അവന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.

വിക്രമനല്ല.

ഭൈരവനല്ല.

മിഥുനുമല്ല.

നീലവളയുടെ ധാരക അപർണയാണ്.

അവളുടെ പച്ചക്കണ്ണുകൾ മാറി.

കൃഷ്ണമണിക്ക് ചുറ്റും നീലപ്രകാശം നിറഞ്ഞു. പിന്നീട് പച്ചനിറം പൂർണമായി അപ്രത്യക്ഷമായി. ആഴമുള്ള നീല. സമയത്തിന്റെ അതിരില്ലാത്ത ആകാശംപോലെ.

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ എല്ലാ സൂചനകളും ഒരുമിച്ചുയർന്നു.

ഭൈരവൻ അവളെ ഒഴിവാക്കിയത്.

എന്റെ വഴികളുണ്ട് എന്ന ഉറപ്പ്.

സമയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ്.

ഇല്ലത്തെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന സമയമറ.

അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ അമിതവിശ്വാസം.

ആദ്യദിവസം കാർ അകന്നപ്പോൾ തന്നെ നോക്കിനിന്ന അസാധാരണമായ നോട്ടം.

അവൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നോ?

തന്റെ തിരിച്ചറിയൽ?

ദൗത്യം?

വളകളുടെ സാന്നിധ്യം?

അതോ ഇപ്പോഴാണോ മനസ്സിലായത്?

കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് അവളുടെ മനസ്സിന്റെ പുറംതലം സ്പർശിക്കാൻ ആദിത്യന് തോന്നി. എന്നാൽ ആ ചിന്ത ഉയർന്ന നിമിഷംതന്നെ ലളിതയോടും രാധയോടും കരുണനോടും ചെയ്തതു ഓർമയിലേക്കുവന്നു.

ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻ സമയമില്ല.

അപർണയെ ഉപദ്രവിക്കാതെ തടയണം.

ഒരൊറ്റ നിർദേശം മതിയാകും.

ഉറങ്ങൂ.

ആദിത്യൻ വലതുകൈയിൽ കറുത്ത വളയെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൈത്തണ്ടയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. ചർമ്മത്തിനടിയിൽ കറുത്തൊരു വര തെളിയാൻ തുടങ്ങി.

പക്ഷേ അപർണയുടെ കൈ ഇതിനകം ഉയർന്നിരുന്നു.

“നീ എന്നെ