Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

വഞ്ചിച്ചു.”

അവളുടെ ശബ്ദം പഴയ അപർണയുടേതായിരുന്നു.

എന്നാൽ അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരേ വാക്ക് ഭൂതത്തിലും വർത്തമാനത്തിലും ഭാവിയിലും നിന്ന് ഒരേസമയം കേൾക്കുന്നതുപോലെ.

“അപർണേ, വേണ്ട!”

നീലവളയിൽനിന്ന് പ്രകാശം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

ആദിത്യന് ആക്രമണം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

നീലപ്രകാശം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു.

ആഘാതമില്ല.

വേദനയുമില്ല.

പകരം കാലിനടിയിലെ നിലം അപ്രത്യക്ഷമായി.

അവൻ താഴേക്കു വീഴാൻ തുടങ്ങി.

പൂജാമുറി ഒരു നിമിഷം നീണ്ടു വളഞ്ഞു. ചുമരുകൾ ദൂരെയായി. വിളക്കുകളുടെ പ്രകാശം നീണ്ട വരകളായി മാറി. വിക്രമന്റെ ശരീരം പല സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒരേസമയം നിൽക്കുന്നതുപോലെ തെളിഞ്ഞു.

അപർണയുടെ രൂപവും പല ഭാഗങ്ങളായി പിരിഞ്ഞു.

ഒരു അപർണ കരയുന്നു.

മറ്റൊന്ന് കോപത്തോടെ നിൽക്കുന്നു.

മറ്റൊന്ന് ആക്രമണം തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

മറ്റൊന്ന് ഇതിനകം കൈ താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു.

മറ്റൊന്ന് ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്കോടിവരുന്നു.

ഓരോ രൂപവും വ്യത്യസ്ത സമയത്തിൽനിന്നുള്ളതുപോലെ.

അടുത്ത നിമിഷം എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി.

ഇരുട്ട്.

പൂർണമായ ഇരുട്ട്.

ആദിത്യൻ വീഴുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ എങ്ങോട്ടാണ്?

താഴെ നിലമില്ല.

മുകളിൽ ആകാശമില്ല.

ശരീരം വായുവിലൂടെ പോകുന്നതിന്റെ അനുഭവവുമില്ല. വയറ്റിൽ ഉയർന്ന ശൂന്യത മാത്രം. സ്വന്തം ശരീരം ഉണ്ടോ എന്നുപോലും ചില നിമിഷങ്ങളിൽ മനസ്സിലായില്ല.

ചെവികളിൽ അനവധി ശബ്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.

ചെണ്ടകളുടെ മുഴക്കം.

വാഹനങ്ങളുടെ കാഹളം.

കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.

അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം.

സുമലതയുടെ മുന്നറിയിപ്പ്.

സാവിത്രിയുടെ ജപമാലയുടെ നേർത്ത ശബ്ദം.

നന്ദനയുടെ പരിഹാസം.

അപർണയുടെ ചിരി.

ഹരിഹരന്റെ മുരൾച്ച.

വാക്കുകൾ പലദിശകളിൽനിന്നും വന്നു.

ചിലത് ഇതിനകം സംഭവിച്ചവ.

ചിലത് ഇനിയും സംഭവിക്കാത്തവ.

ചിലത് ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാനിടയില്ലാത്ത സാധ്യതകൾ.

ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

ശരീരമുണ്ട്.

പക്ഷേ സ്ഥലം