Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ഇല്ല.

ശക്തി എവിടേക്കു തള്ളണമെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. പേശികൾക്ക് ചുറ്റും വായുവില്ല. ഹൃദയമിടിപ്പ് സമയം അനുസരിക്കുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ മിടിപ്പ് അവസാനിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മറ്റൊന്ന് തുടങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം പല മിടിപ്പുകൾക്കിടയിൽ അനന്തമായ ഇടവേള.

കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് മനസ്സ് കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ചിന്തകൾ പിളർന്നുപോയി.

സ്വന്തം ഓർമകളോടൊപ്പം അന്യമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ഇടകലർന്നു.

പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം തകർന്നുകിടക്കുന്നു.

കളരിപ്പുരയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ.

ആകാശത്ത് പരിചയമില്ലാത്ത വെളിച്ചങ്ങൾ.

മുതിർന്ന അപർണ.

ചാരനിറമുള്ള മുടിയോടെ സുമലത.

അഞ്ജനയുടെ മുറി ശൂന്യം.

നന്ദന വാളുമായി തീയുടെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്നു.

സ്വന്തം കൈയിൽ ആറുവളകളുടെ പ്രകാശം.

പിന്നീട് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കൈ തന്റെ വിരലിൽ പിടിക്കുന്നു.

ആ കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ നീലനിറത്തിലാണ്.

അടുത്ത നിമിഷം എല്ലാ ദൃശ്യങ്ങളും തകർന്നു.

അകലെയായി ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത ബിന്ദു തെളിഞ്ഞു.

ആദ്യം നക്ഷത്രംപോലെ.

പിന്നെ പതുക്കെ വളർന്നു.

ആദിത്യൻ അതിലേക്കാണോ വീഴുന്നത്, അതാണോ തന്റെ നേരെ വരുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാനായില്ല.

വെളിച്ചം കൂടുതൽ വലുതായി.

ഒരു നാണയത്തിന്റെ വലിപ്പം.

ഒരു വിളക്കിന്റെ വലിപ്പം.

ഒരു വാതിലിന്റെ വലിപ്പം.

പിന്നീട് മുഴുവൻ ദൃഷ്ടിയും നിറച്ചു.

ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

പക്ഷേ പ്രകാശം കൺപോളകൾക്കുള്ളിലൂടെ അകത്തേക്കു കുത്തിക്കയറി.

അവൻ നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.

അടുത്ത നിമിഷം ശരീരം കഠിനമായ പ്രതലത്തിൽ പതിച്ചു.

ശ്വാസം പുറത്തുപോയി.

ചുറ്റും ശബ്ദങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

കാഹളം.

മനുഷ്യരുടെ നിലവിളി.

ബ്രേക്കിന്റെ കനത്ത കരച്ചിൽ.

അപരിചിതമായ യന്ത്രങ്ങളുടെ മുഴക്കം.

“എടോ! ചാകാനാണോ?”

ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

ആദ്യം കണ്ടത് തിളങ്ങുന്ന കറുത്ത പ്രതലമായിരുന്നു.

റോഡ്.

പക്ഷേ താൻ