Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ചിരിച്ചു.

“എന്താ ചേട്ടാ, ഇന്നലെ തുടങ്ങിയതാണോ കുടി?”

“തീയതി പറയൂ.”

“വീട്ടിൽ പോയി ഉറങ്ങ്. റോഡിന്റെ നടുവിൽ കിടക്കാതെ.”

അവൻ ചതുരവസ്തുവിലേക്കു നോക്കി എന്തോ അമർത്തി. ആദിത്യന്റെ രൂപം അതിനകത്ത് ഇപ്പോഴും കാണുന്നു.

“എന്നെ നോക്ക്.”

യുവാവ് കേട്ടില്ല.

ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിലെ ക്ഷമ തകർന്നു.

വെളുത്ത വള ഉണർന്നു.

പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശത്തിന്റെ നേർത്ത വര കൈത്തണ്ടയിൽ തെളിഞ്ഞു. അവൻ ശ്വാസകോശത്തിലേക്കു ശക്തി ഒഴുക്കി. ശബ്ദത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പേശികൾ വെളുത്ത വളയുടെ ആധിപത്യത്തിൽ മുറുകി.

“തീയതി പറയാൻ!”

അവന്റെ ശബ്ദം മനുഷ്യന്റെ വിളിയല്ലാതായി.

ഇടിമുഴക്കംപോലെ റോഡിലാകെ പരന്നു.

സമീപത്തെ വാഹനങ്ങളുടെ ചില്ലുകൾ വിറച്ചു. ഒരു കാറിന്റെ മുന്നറിയിപ്പുശബ്ദം സ്വയം മുഴങ്ങി. അടുത്തുനിന്നവർ ചെവിപൊത്തി പിന്നോട്ടുമാറി.

ചതുരവസ്തു പിടിച്ചിരുന്ന യുവാവ് ഭയന്ന് നിലത്തുവീണു.

അവന്റെ കയ്യിലെ ഉപകരണം റോഡിൽ പതിച്ചു.

“ജൂൺ പതിനെട്ട്!”

അവൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ അടുത്തേക്കു നടന്നു.

“വർഷം?”

യുവാവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ശബ്ദം വന്നില്ല.

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം പ്രതിഫലിച്ചു.

“ഏത് വർഷം?”

“രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിയാറ്!”

ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അകന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.

ആദിത്യൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ ചലിച്ചു.

“രണ്ടായിരത്തി… ഇരുപത്തിയാറ്…”

“2026…”

അവൻ വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു.

അധ്യായം 5 ശുഭം.

കഥ തുടരും…