Chapter Title : വെള്ളിയാം കല്ല് 6 [Zoro]

ദയയില്ല.

പകയില്ല.

ഉത്തരവ് മാത്രം.

ആ ഉത്തരവുകൾക്ക് പിന്നാലെ മരണം മാത്രം.

ഇരുട്ടായിരുന്നു അവരുടെ കൂട്ടുകാരൻ.

രാത്രിയായിരുന്നു അവരുടെ വേട്ടക്കാലം.

കയ്യിൽ തോക്കുള്ള ഒരാളെ പോലും ട്രിഗറിൽ വിരൽ അമർത്തുന്നതിന് മുമ്പ് വീഴ്ത്താൻ കഴിയുന്ന യോദ്ധാക്കൾ.

അവർ മുന്നിലേക്ക് വന്ന് ഇരുവശങ്ങളിലുമായി അച്ചടക്കത്തോടെ നിരന്നു.

ആരെയോ കാത്തുകൊണ്ട്.

അൽപനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദത.

ശേഷം...

വിമാനത്തിൽ നിന്ന് അവസാനത്തെ ആൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

മറ്റെല്ലാവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനായി.

കറുത്ത ബ്ലേസറും രണ്ട് ബട്ടൺ ഓപ്പൺ ചെയ്ത ബ്ലാക്ക് ഷർട്ട് അതിനൊത്ത പാന്റും ധരിച്ച അയാൾ പതുക്കെ പടിയിറങ്ങി.

ആറടി കടന്ന ഉയരം.

വർഷങ്ങളുടെ കഠിന പരിശീലനം ശരീരത്തിൽ പതിഞ്ഞതുപോലെ ഉറച്ച പേശികൾ.

വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പോലും മറയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത കരുത്തുറ്റ ശരീരഘടന.

വിപുലമായ തോളുകൾ.

പാറയിൽ കൊത്തിയതുപോലെ ഉറച്ച മുഖം.

ഓരോ ചുവടിലും ആത്മവിശ്വാസവും അധികാരവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പുറത്ത് ശാന്തത.

അകത്ത് കത്തുന്ന അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ അടക്കിവെച്ച കോപം.

അവൻ ആരെയും നോക്കി ഭീഷണിപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

അവന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം മതിയായിരുന്നു ചുറ്റുമുള്ളവരെ നിശ്ശബ്ദരാക്കാൻ.

ഒരു നിമിഷം അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ശേഷം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സിഗാർ എടുത്ത് കത്തിച്ചു.

ആദ്യ പുകച്ചുരുൾ മഞ്ഞിലേക്ക് അലിഞ്ഞതോടെ...

ശർമ്മാജി തലകുനിച്ചയാളെ വണങ്ങി.

“ആവോ സാബ്... ഇന്ത്യ മേ ആപ്കാ സ്വാഗത് ഹേ...”

അയാള് ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

സിഗാറിൽ നിന്ന് ആഴത്തിൽ ഒരു പുക വലിച്ചു.

പതുക്കെ അത് പുറത്തേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് അവൻ ശർമ്മാജിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മുഴുവൻ ആളുകളും അറിയാതെ ശ്വാസം പിടിച്ചു.

കാരണം അവർക്ക് അറിയാം...

ഈ മനുഷ്യന്റെ മുഖഭാവം മാറാൻ ഒരു നിമിഷം മതി.

ആ നിമിഷം തന്നെ ഒരാളുടെ ജീവിതം അവസാനിക്കാനും.

അയാള് ശർമ്മാജിയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.

ഒരു നിമിഷം ശർമ്മാജിയെ തന്നെ നോക്കി നിന്ന ശേഷം പതിയെ ചോദിച്ചു.

“എന്തുണ്ട്, ശർമ്മാജി...?”

ശാന്തമായ ശബ്ദം.

പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഭീഷണി വ്യക്തമായിരുന്നു.

“സുഖമാണല്ലോ...?”……..

“സാബ്...” ശർമ്മാജി നിർബന്ധിതമായി ഒരു ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ