തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1797

എന്താ ഇനി പ്ലാൻ എന്ന് ചോദിച്ച സെന്തിനോട്‌ വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ ഏട്ടത്തിയെ കൊണ്ട് പോവും പറഞ്ഞപ്പോ അവന് വിശ്വാസമില്ല.എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും ചെങ്ങായി വിശ്വസിക്കണ മട്ടേയില്ല. കാറിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോ ഏട്ടത്തി ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ച് കരയണ കണ്ടു. അനുഷേച്ചിയോട് ഫോണിൽ എന്തോ പറയുന്നുമുണ്ട്.ഇത്തിരി നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോ ഏട്ടത്തി ഡോർ തുറന്നു ഫോൺ പുറത്തേക്ക് ,എന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി.കരഞ്ഞത് മറക്കാൻ ഏട്ടത്തി മുഖവും,കണ്ണും തുടച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫോൺ വാങ്ങുമ്പോ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.

“ഹലോ….” കുറച്ചു മാറി നിന്നു ഞാൻ ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചു.

“മോനൂസേ..നമുക്ക് ഇങ്ങട്ട് കൊണ്ടൊരാടാ ഏട്ടത്തിയെ. നമുക്ക് നോക്കിയാലോ? അതിന്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കുമ്പോ സങ്കടാവാ…” വിഷമത്തോടെയുള്ള അനുഷേച്ചിയുടെ പറച്ചിൽ. കേട്ടപ്പോ എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ചിരിയും കരച്ചിലും ഒരുമിച്ച് വന്നപോലെ. എന്റെ മനസ്സെങ്ങനെ ചേച്ചിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയിന്ന്?

“കേട്ടോ നീയ്യ്…വരുമ്പോ ഏട്ടത്തിയെയും വാവയെയും കൊണ്ട് വന്നാ മതി…” ആക്ഞാപിക്കുന്ന അനുഷ്‌ച്ചിയോ?  എനിക്ക് ചിരി വന്നു പോയി. ചന്ദ്രനോടു തർക്കിച്ചതും, ഏട്ടത്തിയെ ഞാൻ അങ്ങട്ടാ കൊണ്ടുവരുന്നേന്നുള്ള ന്യൂസ്‌ ,ഇപ്പോ അമ്മ വരെ അറിഞ്ഞു കാണുമെന്നുമുള്ള കാര്യം ഞാൻ ചേച്ചിക്ക് വിളമ്പി കൊടുത്തു.നീണ്ടൊരു ശ്വാസമെടുക്കൽ അപ്പുറത് നിന്ന്.

അമ്മക്ക് ഫോൺ വന്നെന്നും അമ്മയൊന്നും മിണ്ടീല്ലാന്നും ചേച്ചി പറയുമ്പോ, എന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മയെങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നുള്ള പേടി വീണ്ടും മുളച്ചു പൊന്തി.പിന്നെ എന്ത് വന്നാലും അനുഷേച്ചി കൂടെയുണ്ടല്ലോ എന്ന ആശ്വാസിത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് ഞാനൊന്നും ആലോചിക്കാൻ നിന്നില്ല. ഏട്ടത്തിക്ക് ഏട്ടത്തിയുടെ അമ്മയെ കാണണം എന്ന ഒരാഗ്രഹം ആ മനസ്സിലുണ്ടെന്ന് കൂടെ അനുഷേച്ചി എന്നോട് പറഞ്ഞു.പെട്ടന്ന് തന്നെ വീട്ടിലേക്ക്, അതും തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് ഏട്ടത്തിയെയും കൊണ്ട് ചെന്നാൽ ശെരിയാവില്ല എന്ന് എനിക്കറിയായിരുന്നു. “ഇന്നലെത്തെ പോലെ ആരൊക്കെയോ വരുന്നുണ്ടെടാ ..മുറ്റത്തെല്ലാം ആളാ.