തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1797

എല്ലാം കാലവും ഇങ്ങനെ വിഷമവും ,സങ്കടവും സഹിച്ച് നിന്നോള്ളാമെന്ന് നേർച്ച വല്ലോം എടുത്തിട്ടുണ്ടോ.  ”ഏട്ടത്തിയുടെ കണ്ണ് ഞാൻ തുടച്ചു കൊടുത്തു ചോദിച്ചു. സങ്കടം നിറച്ച കുട്ടിയുടെ നോട്ടം പോലെ ഏട്ടത്തി എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു നിന്നു. “ ഇല്ലലോ? അപ്പോഴെന്റെ കൂടെ ഒന്ന് നിന്നാ മതി .ഏട്ടത്തിയെ കരയിക്കാൻ ഇനി ഞാൻ ആരെയും സമ്മതിക്കൂല. ഇനി ഏട്ടത്തി എങ്ങട്ടേലും പോവണം എന്ന് പറഞ്ഞാലും, ഞാൻ വിടാൻ പോവുന്നില്ല. ഞാൻ മാത്രോ…

ഏട്ടത്തിയെയും കൊണ്ട് വന്നാ മതീന്ന എന്നോട് അനുഷേച്ചി പറഞ്ഞത്. അതോണ്ട് എന്തായാലും എന്റെ കൂടെ വന്നേ പറ്റു .കേട്ടല്ലോ?“കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണേലും ഞാനിത്തിരി കടിപ്പിച്ചു തന്നെ പറഞ്ഞു. എന്റെ ഉറച്ച വാക്ക് കൊണ്ട് സമ്മതിക്കാണേൽ സമ്മതിക്കട്ടെ വിചാരിച്ചാണ്. പക്ഷെ ഏട്ടത്തി ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. കടുപ്പം കുറച്ച് കൂടി പോയോ?

“ഞാൻ കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലട്ടോ. എനിക്കിങ്ങനെ സ്വാതന്ത്രമെടുക്കാൻ ആകെ ഒരാളെ ഭൂമീലുള്ളു. എന്റെ അനുഷേച്ചി. ഞാൻ ഇത്രേം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളും അനുഷേച്ചി മാത്രാ..പിന്നെയെനിക്ക് സ്വാതന്ത്രം എടുക്കാൻ തോന്നിയേ ഇപ്പോ ദാ…ഏട്ടത്തിയോടാ. കാരണം ന്താ എന്റെ ചേച്ചിയെപ്പോലെ തന്നെ ഞാൻ ഏട്ടത്തിയെ കാണുന്നെ .ആ റൂമിൽ നിക്കുമ്പോ..ചന്ദ്രൻ വന്നു വഴക്ക് പറയുമ്പോ. .

എറക്കി വിട്ടപ്പോ എല്ലാം എനിക്കെന്ത് വേഷമായീന്നറിയോ…? അമ്മയുടെ വാക്കിന് ഞാൻ ഇപ്പോ എതിർ നിക്കുന്നത് പോലും ഏട്ടത്തിക്ക് വേണ്ടീട്ടാ..എനിക്ക് പറ്റണില്ല ഏട്ടത്തിയെ ഇങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് വിടാൻ .ഇത്രേം വളർന്നു പന്തലിച്ച ഞാൻ കണ്ണും മൂക്കും ഒഴുക്കി  കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ കരയണതും ഏട്ടത്തിക്ക് വേണ്ടീട്ടാ നോക്ക് കണ്ടില്ലേ?  “ കരഞ്ഞു കൊണ്ടും ഞാൻ ചിരിക്കാൻ നോക്കി.