തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1745

“പോയാലോ…? നമുക്ക് ഏട്ടത്തിയുടെ വീട്ടിൽ പോവാം .അമ്മയെ കാണണ്ടേ.? …” കരച്ചിൽ വിട്ട് ഇത്തിരി ശാന്തത ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് നേർത്ത ചിരിയുടെ തുമ്പ് ആ ചുണ്ടിൽ നിന്ന് മെല്ലെ മങ്ങി.

“അതൊന്നും വേണ്ടന്നെ…..” ആ മുഖം ചുരുങ്ങി “അനുഷയോട് ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ .പെട്ടന്ന് അമ്മയെ ഓർത്തു പോയപ്പോ പറഞ്ഞു പോയതാ …ഇറങ്ങി പൊന്നേരെ പിന്നെ ഞാൻ ചെന്നിട്ടില്ല .ആവഴിക്ക് ഇനി ചെന്ന ശെരിയാവത്തില്ല ..” ഏട്ടത്തി വേണ്ടാന്നുള്ള അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി.ഞാൻ അതിന് സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാൻ പോവുന്നേയില്ലായിരുന്നു. ആ ഉള്ളിൽ അമ്മയെ കാണാൻ നല്ല കൊതിയുണ്ടെന്ന് തന്നെയാണ് അനുഷേച്ചി പറഞ്ഞത്.

“ഏട്ടത്തിക്ക് എന്റെ കൂടെ തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുന്നീ വരാൻ ധൈര്യല്ലേ?  ” ഞാൻ സിമ്പിൾ ആയി ചോദിച്ചു.

“മ് ” ഉണ്ടെന്ന് ചെറിയൊരു മൂളൽ.അത്രേയുള്ളൂ! “അത്രയൊന്നും വേണ്ടാ എന്റെ ആനി കൊച്ചേ അങ്ങട്ട് പോവാൻ .വേണ്ടല്ലോ? ” ഏട്ടത്തി വേണ്ടാന്ന് മെല്ലെ തലയാട്ടി.കൂടെ ഞാൻ ആനിക്കൊച്ചേ വിളിച്ചതിന്റെ ഒരു നാണമാണെന്ന് തോന്നുന്നു, മെല്ലെയൊന്ന് പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു പോയി.

“ നമ്മളിന്ന് ഏട്ടത്തിയുടെ അമ്മയെ കണ്ടേ തിരിച്ചു പോരു. എന്നിട്ട് നമുക്ക് തമ്പുരാട്ടിയുടെ വായിൽ നിന്ന് നല്ലപോലെ കേൾക്കാനുള്ളതാ. ..” ഞാൻ സത്യം ഒരു മടിയും കൂടാതെ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു . കൊല്ലാൻ നിക്കുന്ന തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുന്നിൽ എടുക്കേണ്ട ,ധൈര്യത്തിന്റെ നൂറിൽ ഒന്ന് പോലും വേണ്ടാ ,ഏട്ടത്തിയുടെ വീട്ടിൽ പോവാൻ. എത്ര പറഞ്ഞാലും ,എതിർത്താലും ഞാൻ സമ്മതിക്കിന്ന് തോന്നിക്കാണും. ഏട്ടത്തി പിന്നെ മറുത്തൊന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല.