തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1797

”കിണിക്കാതെ കാര്യം പറയെടാ…“ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ക്ഷമയില്ലാത്ത ആകാംഷ.

”ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം എന്തേലും നടത്താതെ ഇരുന്നിട്ടുണ്ടോ?..മോനേ സെൻന്തിലെ….“നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ അവനു ചുരുക്കി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അമ്മയെ അങ്ങനെ ഞാൻ മോശാക്കി പറഞ്ഞില്ല.അമ്മ എന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റുപോയതും പറഞ്ഞില്ല. ആദ്യം സമ്മതിച്ചില്ല. പിന്നെ ഞാൻ കെഞ്ചി പറഞ്ഞപ്പോ അമ്മ കേട്ടു എന്നാക്കിമാറ്റി. ഏട്ടത്തിയുടെ അവസ്ഥ അവൻ നേരിട്ട് കാണുന്നത് ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞെതെല്ലാം കേട്ട് അവന് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം .തിരിച്ചു വന്നിട്ട് എന്നെയൊന്നു നേരിട്ട് കാണണം എന്നും പറഞ്ഞു.അവൻ ഫോൺ വെച്ചു.

ഗേറ്റും അടച്ചു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു എന്റെ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന തറവാട് വീടിനെ നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ അവിടന്നും ഇവിടുന്നും, മുകളിലെ നിലയിൽ അനുഷേച്ചിയുടെ റൂമിൽ നിന്നും വരുന്ന വെളിച്ചം ഒഴിച്ചാൽ ഇരുട്ടിൽ തന്നെയാണ് വീട്. എത്ര ആളുകൾ താമസിച്ചിരുന്ന വീടാ. ഇപ്പോ മൂന്ന് പെണ്ണുങ്ങളും ഞാനും ഒരു വാവയും മാത്രം.ചേച്ചീ കെട്ടിപ്പോയി ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിലും പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോ ശരദാമ്മ കൂട്ടിന് ഉണ്ടേലും അമ്മയൊറ്റക്ക് അല്ലേ ഇവിടെ നിന്നേ?പാവണ്ട് .

ഈ നിമിഷം ഈ വീടിന്റെ അധികാരം മുഴുവൻ എന്റെ കയ്യിൽ വന്നപോലെ എനിക്കൊരു ഫീലിങ്ങ്സ്ണ്ട്. അമ്മയെ ഞാൻ ആ മുറിയിൽ പിണക്കി കിടത്തിയത് കൊണ്ടാണോ?  എനിക്കിപ്പോ എന്നുമില്ലാത്ത ധൈര്യം. അമ്മയോടുള്ള അനുസരണയും ,പേടിയും,എല്ലാം എവിടെയോ ഇപ്പോഴോ പോയി കഴിഞ്ഞു.ആകെയുള്ളത് അമ്മയോട് അടങ്ങാത്ത സ്നേഹവും പിന്നെ നമ്പൂരിച്ചി പെണ്ണിന്റെ ശരീരത്തിനോടുള്ള കൊതിയുമാണ്. അത് ഒരിക്കലും മാറുകയുമില്ല.