തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1797

ഇത്രയൊക്കെ വാ തോരാതെ വിഷമം പറഞ്ഞിട്ടും. അമ്മക്കൊരു മാറ്റവുമില്ല . സാരല്ലടാ മോനേന്ന് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാ അമ്മെക്കെന്താണ് പ്രശനം. ഇനിയെങ്ങാനും എന്റെ വിഷമം കേട്ട് താരാട്ട് പാട്ടുപോലെ തോന്നി ഉറങ്ങി പോയോ?  വലിയ കട്ടിലിന്റെ അറ്റാത്താണ് ഞാൻ. ചുമരിനോട് നേർന്ന സൈഡിൽ എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു അമ്മയും. ഉറങ്ങിയോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിയണേൽ ബെഡിലൂടെ മുട്ടിലിഴഞ്ഞു പോയി നോക്കേണ്ടി വരും. അതൊക്കെ റിസ്കാണ്. നോക്കാനൊരു വഴിയുമില്ല.

ഇനിയും അമ്മയുടെ എടുത്തു നിന്ന് ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാനില്ല.ഒന്നേൽ അമ്മയെന്നോട് തെറ്റി. ഇല്ലേൽ അമ്മക്കെന്തോ പറ്റി .രണ്ടിൽ ഏതേലും നടന്നൂന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഞാൻ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പോവാൻ വേണ്ടി നിന്നു. കട്ടിലിന് ഓപ്പോസിറ്റായി ചുമരിനോട് ചേർന്ന് ,മരം കൊണ്ട് ഫ്രെയിം ചെയ്ത ഒരാളെ അടി മുതൽ മുടി വരെ കാണാൻ പറ്റുന്ന കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ എന്റെ രൂപം ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു. എന്റെ ബാക്കിൽ കട്ടിലിൽ കൊഴുത്ത അമ്മപ്പെണ്ണ് കിടക്കുന്നതും കണ്ണാടിയിലൂടെ എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്.

ഡ്രസ്സ്‌ മാറുമ്പോ എത്ര വട്ടം ഒന്നുമുടുക്കാതെ അമ്മായീ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു കാണും.ഈശ്വരാ ഞാനിന്ന് അമ്മയെ ആലോചിച്ചു ഒരു വാണം വിടേണ്ടി വരുമല്ലോ ഇങ്ങനെ ആണേൽ. എന്തൊക്കെയാ ഞാൻ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നത്.ഇനിയും ഈ റൂമിൽ നിന്നാൽ പലതും മനസ്സിലേക്ക് വരും. എന്റെ കൊതി ഇനിയും കൂടും. ഞാൻ വാതിലിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. പെട്ടന്ന് അമ്മയൊന്ന് അനങ്ങിയ പോലെ തോന്നി. ബെഡ് ഒന്ന് അമർന്നു ഞെരങ്ങിയ ഒച്ച മെല്ലെ കേട്ടു .തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ പഴേ കിടത്തം തന്നെ. കള്ളി ഞാൻ പോയെന്നു നോക്കിയതാവും.