ആ സമയത്താണ്, “എടാ രാജേഷ്…” എന്ന് വളരെ പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം റസ്റ്റോറന്റിൽ മുഴങ്ങിയത്.
രാജേഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ റിസോർട്ടിന്റെ ഔദ്യോഗിക വസ്ത്രമായ ബ്ലാക്ക് സ്യൂട്ടും ടൈയും ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അങ്ങോട്ട് നടന്നു വരുന്നു.
കോളേജിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന തന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരൻ അരവിന്ദായിരുന്നു.
“എടാ അരവിന്ദേ! നീ ഇവിടെയാണോ വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്?” രാജേഷ് അത്ഭുതത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.
“അതെ സാർ, ഞാൻ ഇവിടെ അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജർ ആയിട്ടാണ്…” പെട്ടെന്ന് ഒരു കസ്റ്റമറുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പേരെടുത്തു വിളിച്ചതിന്റെ ഔദ്യോഗിക ബുദ്ധിമുട്ട് അരവിന്ദിന്റെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ വേഗം തന്നെ പ്രൊഫഷണൽ രീതിയിലേക്ക് മാറി രാജേഷിനെ ‘സാർ’ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
രാജേഷ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“എടാ അരവിന്ദേ, നീ എന്നെ സാറേ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അക്ഷരം മാറ്റി വിളിക്കുന്നത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. നീ പഴയതുപോലെ സംസാരിച്ചാൽ മതി,” അവൻ കൂട്ടുകാരന്റെ തോളിൽ തട്ടി.
അരവിന്ദ് ചുറ്റും നോക്കി. ആ സമയത്ത് റസ്റ്റോറന്റിൽ അവർ മൂന്നുപേരുമല്ലാതെ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഇത്രയും കാലം നീ എവിടെയായിരുന്നുടാ? ഞാൻ നിന്റെ പഴയ നമ്പറിലേക്ക് ഒരുപാട് വട്ടം വിളിച്ചിരുന്നു, കിട്ടിയില്ല,” അരവിന്ദ് തന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാവം മാറ്റി പഴയ കൂട്ടുകാരനായി മാറി.
“പഴയ നമ്പറൊക്കെ എപ്പോഴേ മാറ്റിടാ,” രാജേഷ് പറഞ്ഞു.
“നീ ഇവിടെ ഏത് കോട്ടേജിലാ താമസിക്കുന്നത്?” അരവിന്ദ് കുശലം ചോദിച്ചു. രാജേഷ് തങ്ങൾ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ആ നാല് കോട്ടേജുകളുടെ നമ്പറുകൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.
bro ethrem fettish ezhuthi ee kadha nashippikallu
അവസാനത്തെ twist കലക്കി….
വെയ്റ്റിങ് for the next parts…