വിസ്മയ 2 [Vashalan] 107

അവൾ പറഞ്ഞത്. അവളുടെ ആ സംസാരവും ആ നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ… ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നുന്നു സരസൂ. അവൾ ഇപ്പോൾ നമ്മളെ എങ്ങനെ നോക്കി കാണും?”

​രാഘവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സരസ്വതി തരിച്ചുനിന്നുപോയി. തന്റെ മകൾ ഇത്രയും വളർന്നുവെന്നും അവൾ കാര്യങ്ങൾ ഇത്രയും  തുറന്നു പറഞ്ഞതും അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

സരസ്വതി രാഘവന്റെ അരികിലിരുന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ തഴുകി. തന്റെ ഭർത്താവ് ഇത്രത്തോളം തളർന്നുപോകുന്നത് അവർ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്. ഫ്ലാറ്റിലെ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം സരസ്വതിയെയും വിഷമിപ്പിച്ചു.

​സരസ്വതി: “രാഘവേട്ടാ… സാരമില്ല. നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഇരുന്ന് വിഷമിക്കല്ലേ. ഇത്രയും പ്രാക്ടിക്കലായി കാര്യങ്ങളെ കാണുന്ന നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തളർന്നുപോയാൽ എങ്ങനെയാ? ഓരോ പ്രായത്തിലും കുട്ടികൾക്ക് ഓരോ സ്വഭാവമാ… അവൾ ആ പറഞ്ഞതൊക്കെ ആ പ്രായത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പിൽ പറഞ്ഞതാകും. നമുക്ക് അതൊക്കെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാം.”

​രാഘവൻ തന്റെ മുഖം കൈകൾ കൊണ്ട് പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. “എങ്കിലും സരസൂ… ഞാൻ അവളെ തല്ലി. എന്റെ കൈ അവൾക്ക് നേരെ ഉയരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അവൾ ഇന്നുവരെ എന്റെ അടുത്തുനിന്ന് ഒരു അടി പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത കുട്ടിയാ.”

​സരസ്വതി പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു, അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി അവർ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

​സരസ്വതി: “അതിനെന്താ രാഘവേട്ടാ… ചെറുപ്പത്തിൽ കിട്ടാത്തത് ഇപ്പോൾ ഒന്ന് കിട്ടി എന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചോളും. അച്ഛനല്ലേ അടിച്ചത്, അല്ലാതെ നാട്ടുകാരാരും അല്ലല്ലോ. നിങ്ങൾ സമാധാനമായി ഇരിക്ക്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാം. മോളോട് സംസാരിച്ച് ഞാൻ എല്ലാം ശരിയാക്കാം. അവൾക്ക് നിങ്ങളോട് ദേഷ്യമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല, അതൊക്കെ എനിക്ക് അറിയാം.”