സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. പുറത്ത് മഴ തിമിർത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നൽ പിണരുകൾ മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചെത്തി.
പെട്ടെന്നാണ് അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്:
”അഭീ… വിസ്മയേ… രണ്ടാളും വാ, വന്ന്
ആഹാരം കഴിക്ക്! നേരം കുറെയായി…”
അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നു ഞെട്ടി. ഗെയിമിൽ മുഴുകിയതുകൊണ്ട് ഉച്ചയായത് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
വിസ്മയ: “അമ്മ വിളിക്കുന്നു… ബാക്കി നമുക്ക് ഫുഡ് കഴിച്ചിട്ട് വന്ന് തുടരാം, കേട്ടോ ചേട്ടാ?” അവൾ വശ്യമായ ഒരു നോട്ടം അവന് നൽകി.
അഭി പതുക്കെ തലയാട്ടി. അവൻ കമ്പ്യൂട്ടർ സേവ് ചെയ്തിട്ട് എഴുന്നേറ്റു. മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ വിസ്മയയുടെ ചടപടാന്നുള്ള നടത്തവും അവളുടെ ചന്തികൾ തുള്ളുന്നതും നോക്കി അവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു.
ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു. പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി കൂടിക്കൂടി വരുന്നുണ്ട്. വിസ്മയ അബിയുടെ നേരെ മുന്നിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. അവൾ ഇരുന്നപ്പോൾ ഷർട്ട് സ്വാഭാവികമായും അവളുടെ
തുടകളിലേക്ക് കയറി നിന്നു. അവൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മട്ടിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അമ്മ: “എന്താടാ അഭീ… നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? വിസ്മയയെ ഗെയിമിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ സങ്കടത്തിലാണോ?”
അഭിജിത്ത് പതുക്കെ തലയുയർത്തി. വിസ്മയ അവനെ നോക്കി സാധാരണ ഗതിയിൽ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
അഭി: “ഏയ്… അതൊന്നുമില്ല അമ്മേ. രാവിലെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ കുറെ നേരം ഇരുന്നതുകൊണ്ട് തലയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ഭാരം പോലെ.”
SUPER
അനിയത്തി കളി വരട്ടെ
സൂപ്പർ അടുത്ത പാർട്ട് വെയ്റ്റിംഗ് ആണ് വേഗം ഇദനെ