നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അഭിക്കിപ്പോൾ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. അമ്മ പെട്ടെന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം അഭിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് കുറച്ചു നേരം കൂടി അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.
അമ്മയുടെ ശ്വാസം അഭിയുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവന് നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. അവൻ അമ്മയുടെ തോളിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നതിനു ശേഷം അവര് പരസ്പരം ഒഴിഞ്ഞു മാറി.ശേഷം
അടുക്കളയിലെ പണികളൊക്കെ വേഗം ഒതുക്കി അവർ രണ്ടുപേരും ഹാളിലേക്ക് വന്നു. ഇടിമുഴക്കം അപ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടെ അന്തരീക്ഷത്തെ വിറപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തെ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മിന്നൽപ്പിണരുകൾ ഹാളിലെ ഗ്ലാസ്
ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മ ലൈറ്റുകളുടെ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തതോടെ ഫ്ലാറ്റ് പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടിലായി. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം കാണാവുന്ന ഒരു നിഗൂഢമായ അന്തരീക്ഷം അവിടെ രൂപപ്പെട്ടു.
അമ്മ പതുക്കെ അഭിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “അഭീ… നല്ല ഇടിയുണ്ട്, മിന്നലും കുറയുന്നില്ല. നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോടാ? ഉണ്ടെങ്കിൽ അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും കൂടെ കിടന്നോ,” അമ്മ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു.
അഭിയുടെ മനസ്സിൽ അടുക്കളയിലെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂട് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ചന്തികളിൽ അറിയാതെ അമർന്ന കൈകളുടെ തരിപ്പ് അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അമ്മയുടെ കൂടെ കിടന്നാൽ
