വിസ്മയ 7 [Vashalan] 353

തന്റെ അവസ്ഥ പുറത്തറിയുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.

​”ഇല്ല അമ്മേ… എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല. ഞാൻ എന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നോളാം,” അഭി പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

​അമ്മ അവന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തട്ടി. “ശരി മോനേ… പേടി വരികയാണെങ്കിൽ അങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതി. കതക് ചാരിയിട്ടേ ഉള്ളൂ, പൂട്ടാറില്ല,” അമ്മ ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

​അമ്മ അച്ഛന്റെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഇരുട്ടിൽ അമ്മയുടെ  രൂപം പതുക്കെ മായുന്നത് അഭി നോക്കിനിന്നു. അമ്മ പോയതോടെ ഹാളിൽ ഒരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

​മുറിയിലെത്തി കട്ടിലിൽ കിടന്നപ്പോഴും അഭിയുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയത് ഇടിശബ്ദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അമ്മയുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ

വേഗതയായിരുന്നു. താൻ അറിയാതെ പിടിച്ച ആ പിടിയിൽ അമ്മയുടെ ശരീരം വിറച്ചത് പേടി കൊണ്ടാണോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും കൊണ്ടാണോ എന്ന് അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. പുറത്ത് മഴ കനക്കുകയാണ്. അഭിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മിന്നലിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു.

മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ വിസ്മയ കിടന്നു തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും നോക്കി. പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദം കൂടിക്കൂടി വരുന്നുണ്ട്. ഇടയ്ക്കിടെ ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് വരുന്ന മിന്നൽപ്പിണരുകൾ അവളുടെ മുറിക്കുള്ളിലെ ജനൽവിരികൾക്കിടയിലൂടെ അകത്തേക്ക് വെളിച്ചം പടർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ വരുന്ന ഇടിമുഴക്കം

ജനൽച്ചില്ലുകളെ പോലും വിറപ്പിക്കുന്നു.