അബി: “അല്ല, ഇത്രയും പേടിയുള്ള കൂട്ടത്തിലായിരുന്നോ നീ? സന്ധ്യക്ക് അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും മുന്നിൽ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇത്രയും പേടി കണ്ടില്ലല്ലോ.”
വിസ്മയ ഒന്ന് പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
വിസ്മയ: “അത് പിന്നെ അപ്പോൾ ചുറ്റും ആൾക്കാരുണ്ടായിരുന്നില്ലേ ചേട്ടാ. ഒറ്റയ്ക്കാവുമ്പോഴല്ലേ ഓരോ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴും പേടി വരുന്നത്. എങ്കിലും സത്യം പറയണം, പാചകം പഠിക്കണം എന്നൊക്കെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചേട്ടന്റെ മുഖം ഒന്ന് കാണേണ്ടതായിരുന്നു. ശരിക്കും ചേട്ടന് പാചകം പഠിക്കാന് താല്പര്യം ഉണ്ടോ? അതോ അച്ഛന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് പേടിച്ച് സമ്മതിച്ചത് ആണോ?”
അബി: “പേടിയല്ല… പക്ഷെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ ഒരു കാര്യം പറയുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും
വിചാരിച്ചില്ല. നീയും അമ്മയും കൂടി അച്ഛനെ സോപ്പിട്ട് വച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് അപ്പോഴേ മനസ്സിലായി.”
വിസ്മയ പതുക്കെ തല തിരിച്ച് അഭിയുടെ നഗ്നമായ തോളിലേക്ക് നോക്കി.
വിസ്മയ: “അതിനെന്തിനാ ചേട്ടാ പേടിക്കുന്നത്? അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ, ചേട്ടൻ ഇതൊക്കെ പഠിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ? അമ്മയ്ക്കും എനിക്കും ഇനി ചേട്ടന്റെ സഹായം വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിലോ? അതിപ്പോ പാചകമായാലും… വേറെ എന്ത് കാര്യമായാലും.”
അവൾ അത് പറയുമ്പോൾ ‘വേറെ എന്ത് കാര്യമായാലും’ എന്ന വാക്കിന് ഒരു പ്രത്യേക ഊന്നൽ കൊടുത്തു. അബിക്ക് ആ നർമ്മം മനസ്സിലായെങ്കിലും അവൻ അത് വിട്ടുപിടിച്ചില്ല.
വിസ്മയ: “അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ചേട്ടൻ അടുക്കളയിലെ പണികളൊക്കെ അത്ര പെട്ടെന്ന് പഠിച്ചെടുക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. അമ്മയ്ക്കാണെങ്കിൽ ചേട്ടനെ പറ്റി പറയാൻ നൂറു നാവായിരുന്നു അല്ലോ. അത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്കും തോന്നി, ഇത്രയും താല്പര്യമുള്ള ചേട്ടനെ പതുക്കെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങാമെന്ന്.”
