വിസ്മയ 7 [Vashalan] 353

​വിസ്മയയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം ഗൂഢമായ സന്തോഷം നിറഞ്ഞുനിന്നു. അബി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴുന്ന വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി. അമ്മയും വിസ്മയയും തന്നെ പറ്റി ഇത്രയധികം ചർച്ചകൾ നടത്തുന്നുണ്ടെന്നത് അവനെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

​അബി: “അമ്മ വെറുതെ പറയുന്നതാ… ഞാൻ അത്ര വലിയ സഹായമൊന്നും

ചെയ്തിട്ടില്ല. അമ്മയെ പണിയെടുപ്പിക്കാതെ ഒന്ന് നോക്കി എന്ന് മാത്രം.”

​അബി അത് പറയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ വിയർപ്പും നനഞ്ഞ രൂപവും തന്റെ കൈകളിൽ പതിഞ്ഞ  സ്പർശനവും വീണ്ടും ഓർത്തു. അവന് വല്ലാത്തൊരു തരിപ്പ് ശരീരത്തിൽ പടർന്നു. വിസ്മയ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒന്ന് മൂരിനിവർന്നു.

​വിസ്മയ: “എന്തായാലും ഇനി മുതൽ കാര്യങ്ങൾ ഞാനും കൂടി ഏറ്റെടുത്തു. ചേട്ടനെ നമുക്ക് നല്ലൊരു ‘കുക്ക്’ ആക്കി മാറ്റാം. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ വല്ലാത്ത ഉറക്കം വരുന്നു…”

​വിസ്മയ പതുക്കെ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവൾ അഭിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞല്ല, മറുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞാണ് കിടന്നത്. അവളുടെ  അയഞ്ഞ ലോങ്ങ് ഷർട്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിന് മുകളിലൂടെ അല്പം കൂടി

ഒതുങ്ങി കിടന്നു. മുറിയിലെ  മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ രൂപം ഒരു നിഴൽ പോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

​വിസ്മയ: “ചേട്ടാ… ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ പോകുവാ. നല്ല തണുപ്പുണ്ട്… ഇന്ന് ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”

​അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അബി അപ്പോഴും അതേപടി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ  സുഗന്ധം അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് ഒരു സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നു, അതും താൻ ആഗ്രഹിച്ച രീതിയിൽ.