വിസ്മയ 7 [Vashalan] 353

​അവൾ പതുക്കെ കട്ടിലിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അബിയുടെ നഗ്നമായ നെഞ്ചും പേശികളും കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസഗതിയും ഒന്ന് വേഗത്തിലായി.

​”ചേട്ടാ…” അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു.

​അബി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. “വിസ്മയേ… നീ എന്താ ഈ സമയത്ത്?”

​”പുറത്ത് നല്ല ഇടിയും മിന്നലുമാണ് ചേട്ടാ… എനിക്ക് തനിയെ കിടക്കാൻ

പേടി തോന്നുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും ഉറങ്ങി. ഞാൻ… ഞാൻ ഇന്ന് ഇവിടെ കിടന്നോട്ടെ?” അവൾ തന്റെ കൈകൾ വിരലുകളിൽ കോർത്ത്‌ നിസ്സഹായതയോടെ അവനെ നോക്കി.

​അബിയുടെ ഉള്ളിൽ ആവേശം ഇരട്ടിച്ചു. താൻ ആഗ്രഹിച്ചതും ചിന്തിച്ചതുമായ കാര്യങ്ങൾ തന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ വന്നു നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ പതുക്കെ പുതപ്പ് നീക്കി കട്ടിലിൽ അവൾക്ക് കിടക്കാൻ ഒരിടം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു.

​”ശരി… പേടിയാണെങ്കിൽ ഇവിടെ കിടന്നോ. വാ,” അബി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​വിസ്മയ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ കയറി അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്നു. ആ ലോങ്ങ് ഷർട്ടിനുള്ളിൽ അവൾ മറ്റൊന്നും ധരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ  കിടപ്പിൽ നിന്ന് അബിക്ക്

ഏകദേശം മനസ്സിലായി. അവൾ പതുക്കെ അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ഉടലിലെ ചൂട് അവന്റെ കൈകളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അബിക്ക് വീണ്ടും വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.

​”ചേട്ടന് ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ?” അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.  ഇരുട്ടിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ  കുസൃതി അവന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

അബി പതുക്കെ തലയിണ ഒന്ന് നീക്കി വെച്ച് അവൾക്ക് കിടക്കാൻ സ്ഥലം കൊടുത്തു. വിസ്മയ പതുക്കെ അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് മലർന്ന് കിടന്നു. രണ്ടുപേരും മുകളിലേക്ക് നോക്കിയാണ് കിടക്കുന്നത്. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കൃത്യമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. പുറത്ത് ഇടിമുഴക്കം പതുക്കെ കുറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും മഴ തോരാതെ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.