രാധാമണി പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഓർക്കുന്തോറും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ചൂട് പടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കൈകൾ സ്വന്തം മാറിടത്തിലേക്ക് വെച്ചു. അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ തന്റെ ടൈറ്റായ ഗോൾഡൻ ബ്ലൗസിലേക്ക് നോക്കിയ ആ കട്ടി നോട്ടവും, വിരിഞ്ഞ ചന്തികളെ അളന്ന ആ കണ്ണുകളും അവൾ ഇരുട്ടിൽ വീണ്ടും വ്യക്തമായി കണ്ടു. ഒരു നാൽപ്പത്തഞ്ചുകാരനായ, അനുഭവസമ്പന്നനായ ഒരു പുരുഷന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ ആ നോട്ടം ഓർക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ തരിതരിപ്പുകയറുന്നത് പോലെ തോന്നി.
‘അയാൾ ശരിക്കും എന്നെ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്താൽ…’ അവൾ വെറുതെ സങ്കൽപ്പിച്ചു. ജയചന്ദ്രന്റെ തഴമ്പിച്ച വലിയ കൈകൾ തന്റെ ഈ ഇറുകിയ ശരീരത്തിൽ, തന്റെ വിരിഞ്ഞ ഇടുപ്പിലും ചന്തികളിലും അമരുന്നതായി അവൾ ഓർത്തുപോയി. ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി. ഒരു പെണ്ണിനെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണമെന്ന് ജയചന്ദ്രന് നന്നായി അറിയാമെന്ന രാധാമണിയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആകെ ആറുമാസമേ ആയുള്ളൂ. അതിൽ ഭൂരിഭാഗം സമയവും സംഗീത് ചെന്നൈയിലായിരുന്നു. ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും ഓഫീസിലെ തിരക്കുകളെക്കുറിച്ചും പ്രോജക്റ്റുകളെക്കുറിച്ചും മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന സംഗീതിന്റെ മുഖം അവൾ ഓർത്തു. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യത്തിനും തലോടലിനും വേണ്ടി തന്റെ ശരീരം എത്രത്തോളം കൊതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിയുന്നേയില്ല.
പെട്ടെന്നാണ് ടേബിളിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്. നോക്കിയപ്പോൾ സംഗീതിന്റെ വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജാണ്. “ഉറങ്ങിയോ സ്വാതി? ഇന്ന് നല്ല തിരക്കായിരുന്നു, വിളിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”
