“അമ്മയ്ക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യം തോന്നാറില്ലേ?” സ്വാതി വിസ്മയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്തിന്? ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ മോളേ. നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിലെ വിഷമങ്ങളും ഏകാന്തതയും ഒക്കെ മറക്കാൻ ഇങ്ങനെ ചില ആളുകളുടെ സാമീപ്യവും സംസാരവും സഹായിക്കും. നമ്മളെ നോക്കാൻ, പുകഴ്ത്താൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നത് തന്നെ ഒരു സുഖമാ,” രാധാമണി തികച്ചും ഒരു സുഹൃത്തിനോടെന്നപോലെ മനസ്സ് തുറന്നു.
രാധാമണിയുടെ ആ വാക്കുകൾ സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് വിനോദേട്ടൻ തന്റെ തോളിൽ തൊട്ടതും, തന്റെ ശരീരഭംഗിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതുമൊക്കെ അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നു. അതുപോലെ തന്നെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ തന്റെ ടൈറ്റായ ബ്ലൗസിലേക്കും പാവാടയ്ക്കുള്ളിലെ ശരീരവടിവുകളിലേക്കും നോക്കിയ ആ നോട്ടവും അവളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉണർത്തി.
അവൾ തന്റെ വലിയ മാറിടങ്ങളെ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ ഗോൾഡൻ ബ്ലൗസിലേക്ക് വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി. ഈ ചെറുപ്പകാലത്ത്, ശരീരത്തിൽ ഇത്രയേറെ ഭംഗിയും യൗവനവുമുള്ളപ്പോൾ, അത് ആസ്വദിക്കാനോ പുകഴ്ത്താനോ ഭർത്താവ് അടുത്തില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ മോഹത്തിന് വഴിതുറന്നു. ‘രാധാമണി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, എപ്പോഴും ഏകാന്തതയിൽ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ, ഒരു പുരുഷൻ നമ്മളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും നമ്മുടെ ശരീരത്തെ നോക്കുന്നതും ഒരു തെറ്റാണോ?’ അവൾ ഉള്ളാലെ ചിന്തിച്ചു.
തന്റെ ശരീരത്തിലെ വടിവുകൾ മറ്റുള്ളവരിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചലനങ്ങൾ അവളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരത്തിലുള്ള സുഖവും ആത്മവിശ്വാസവും നിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തനിക്കും ആരോടെങ്കിലും ഒക്കെ കൂടുതൽ അടുക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു നേരിയ ഭയം കലർന്ന മോഹം സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ പതിയെ മൊട്ടിട്ടു.
