രാധാമണിയും ജയചന്ദ്രനും വീണ്ടും അവരുടെ സ്വകാര്യ സംഭാഷണങ്ങളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ സ്വാതി പതിയെ അവിടെനിന്നും മാറി അമ്പലത്തിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ ആർത്തിയുള്ള നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ചൂട് അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല.
അമ്പലത്തിലെ ദീപാരാധനയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പ്രസാദവും വാങ്ങി സ്വാതിയും രാധാമണിയും കൂടി തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അന്തരീക്ഷം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്നതേയുള്ളൂ. റോഡിൽ വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നിട്ടും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ രാധാമണി തന്നെയാണ് ആദ്യം സംസാരം തുടങ്ങിയത്. അവരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ആ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ വെച്ചുണ്ടായ സന്തോഷത്തിന്റെ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്താ സ്വാതി അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്ന് മാറിനിന്നത്? ജയേട്ടൻ നല്ല തമാശക്കാരനാ… പുള്ളിക്ക് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിർത്തില്ല,” രാധാമണി ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ സ്വാതിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഏയ്… ഞാൻ വെറുതെ ഒന്നു വലംവെയ്ക്കാൻ പോയതാ അമ്മേ. ജയേട്ടൻ അമ്മയുമായി നല്ല പരിചയത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” സ്വാതി തന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ കാര്യം പതിയെ പുറത്തെടുത്തു.
“പിന്നെ… ഞങ്ങൾ പണ്ടുമുതലേ അറിയുന്നതാ സ്വാതി. ഈ നാട്ടിൽ എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ജയേട്ടൻ മുന്നിലുണ്ടാകും. പിന്നെ പുള്ളിയുടെ ഒരു സ്വഭാവം… പെണ്ണുങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും ഒരു കുസൃതി ഒപ്പമുണ്ടാകും. ഡബിൾ മീനിങ് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് വെറുതെ ആളുകളെ കയ്യിലെടുക്കും,” രാധാമണി ഒട്ടും മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
