സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ജയചന്ദ്രന്റെ നോട്ടം രാധാമണിയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയിലേക്ക് നീണ്ടത്. ഗോൾഡൻ പട്ടുപാവാടയിലും ടൈറ്റ് ബ്ലൗസിലും നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയെ കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം വിടർന്നു.
“ഇതാരാ രാധാമണി? നമ്മുടെ മാധവേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ…?” ജയചന്ദ്രൻ സ്വാതിയെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ആഹ്, സംഗീതിന്റെ ഭാര്യയാ… സ്വാതി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചല്ലേ ആയുള്ളൂ,” രാധാമണി പരിചയപ്പെടുത്തി.
“ആഹാ… സംഗീത് ഭാഗ്യവാൻ ആണല്ലോ. ഈ വഴിക്ക് ആദ്യമായിട്ടാണോ?” ജയചന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു, പക്ഷെ അയാളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ സ്വാതിയുടെ ശരീരത്തിലായിരുന്നു.
അവളുടെ ശ്വാസചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉയർന്നുതാഴുന്ന ആ ടൈറ്റ് ബ്ലൗസിലേക്കും, അവിടെ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന ബ്രായുടെ വരികളിലേക്കും അയാളുടെ നോട്ടം നീണ്ടു. കുളിച്ചു കുട്ടപ്പനായി വന്നിരിക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളും ഇടുപ്പും ആ പട്ടുപാവാടയ്ക്കുള്ളിൽ എത്രത്തോളം ഇറുകിയാണ് നിൽക്കുന്നത് എന്ന് അയാൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അളക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹം പ്രകടമായിരുന്നു.
“അതെ… ഇടയ്ക്കൊക്കെ വരാറുണ്ട്,” സ്വാതി അയാളുടെ ആ നോട്ടം മനസ്സിലാക്കി തന്റെ കൈകൾ മുന്നോട്ട് കെട്ടി മാറിടം ഒന്നു മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ ഔപചാരികമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇനിയിപ്പോ ഇടയ്ക്കിടെ വരണം കേട്ടോ സ്വാതി. അമ്പലത്തിൽ വന്നാൽ മനസ്സിന് ഒരു സുഖം കിട്ടും. എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ ഈ ജയേട്ടനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി, എന്തിനും ഞാൻ ഒപ്പമുണ്ടാകും,” ജയചന്ദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞു.
