എല്ലാം ഇഷ്ടത്തോടെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഭർത്താവായി മാറണം. എങ്കിലേ ഇനി അവളുടെ സ്നേഹം കിട്ടുകയുള്ളു.
അതേ ഉള്ളൂ ഒരു വഴി.
ഏഴ് മണിയായപ്പോഴാണ് അശ്വതി റൂമിലേക്ക് വന്നത്. മാധവനുമായി അല്പസ്വല്പം ബാഹ്യകേളികളിൽ ഏർപ്പെട്ട് വഴുമ്പുന്ന തുടകളുമായി.
പ്രസാദ് എഴുന്നേറ്റിരുന്നത് കാണുന്നുണ്ട്. ഒന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും ഭാവം വ്യത്യാസം വരുത്താതെ അവൾ മക്കളോടൊപ്പം കയറി കിടന്നു.
സണ്ടേ ആയത് കൊണ്ട് ചിന്നുമോൾ ഉറക്കമാണ്.
തന്നോടൊന്നും മിണ്ടാതെ പുറം തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അശ്വതിയെ അവൻ നോക്കിയിരുന്നു പോയി. മനസ്സ് വീണ്ടും കലുഷിതമായി.
“അശ്വതി…”
അവനൊന്നു വിളിച്ചു നോക്കി. പക്ഷെ അനക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭർത്താവെന്ന നിലയിൽ അപമാനം സഹിക്കേണ്ടി വന്ന നിമിഷം. പക്ഷെ അത് മനസ്സിൽ തട്ടിക്കാതെ അവന് കിടക്കേണ്ടി വന്നു.
സമയം നീങ്ങി…
ചിന്നുമോളും വാവയും ഹാളിലുണ്ട്.
അശ്വതി റൂമിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വീണ്ടും അവനവളെ വിളിച്ചു. പക്ഷെ ഉത്തരം തരാതെ നടക്കാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിക്കേണ്ടി വന്നു അവന്.
അവളുടെ നോട്ടത്തിനും ഒരലിവ് ഇല്ലാത്തത് പോലെ തോന്നി. എങ്കിലും തട്ടി കളഞ്ഞു പോകാൻ നിന്നില്ല.
“അച്ചൂ.. എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് നീ…!”
പ്രസാദ് പൊട്ടി കരയുകയായിരുന്നു. നെഞ്ചുലയുന്ന ആ കാഴ്ച്ച കാണുമ്പോൾ ഒരു വേള അവളും പതറി പോയി. കൈ വിടുവിക്കാതെ അവളവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
“സാരമില്ല.. എനിക്കൊരു ദേഷ്യവുമില്ല…”
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വെള്ളം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അവനവളെ നോക്കുകയാണ്.
“ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെ അപരാധമാണ്.. പൊറുക്കാനാവാത്തത്..”
ബ്രോ പുതിയ കഥ വല്ലതും എഴുതി തുടങ്ങിയോ.
bro പുതിയ കഥ എഴുതി തുടങ്ങിയോ.. ഒരു അപ്ഡേറ്റ് തരൂ