അമ്മയുടെ 96 നൊസ്റ്റാൾജിയ [Vaisakh Murali] 1172

റിസോർട്ടിലെ ആ മുറിയിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ, മുപ്പത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ് ഉരുകിയൊലിക്കുകയായിരുന്നു.

മറ്റൊരു മുറിയിലിരുന്ന് സ്ക്രീനിലൂടെ ഞാൻ ആ ദൃശ്യങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു.

​വാതിൽ അടഞ്ഞതും അമ്മ അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ നിന്നു. മുകേഷ് അങ്കിൾ പതുക്കെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

​”യാമിനി… നീ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ പരിഭ്രമക്കാരി തന്നെയാണല്ലോ,” അദ്ദേഹം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​അമ്മ ഒന്ന് നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി. “എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടി. സഞ്ജു പുറത്തുണ്ട്. അവൻ എന്ത് വിചാരിക്കും .”

​മുകേഷ് അങ്കിൾ അമ്മയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “അവൻ പോയില്ലേ… ഇനി ഈ മുറിയിൽ നമ്മൾ മാത്രമാണ്.

ഈ 30 വർഷം ഞാൻ നിന്നെ എത്രത്തോളം സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? നിന്റെ ഈ തുടുത്ത ചുണ്ടുകൾ… നിന്റെ ഈ കണ്ണുകൾ…”

​അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ അമ്മയുടെ കഴുത്തിലൂടെ പതുക്കെ താഴേക്ക് നീങ്ങി. അമ്മയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. “മുകേഷ്… വേണ്ട…” എന്ന് അമ്മ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി.

അമ്മയുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളയുകയായിരുന്നു.

​സ്ക്രീനിൽ ഞാൻ കണ്ടു, മുകേഷ് അങ്കിൾ അമ്മയുടെ സിൽക്ക് സാരിയുടെ മുന്താണി പതുക്കെ തോളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വിട്ടു.

അമ്മയുടെ വെളുത്ത തോളുകളിൽ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം തട്ടിത്തിളങ്ങി. അദ്ദേഹം അമ്മയുടെ കഴുത്തിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു, കൈകൾ മുകേഷ് അങ്കിളിന്റെ മുടിയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി.